Doorgaan naar hoofdcontent

The Binding of Isaac en Comedy Bang Bang

Als goed voornemen en als een persoonlijke uitdaging speel ik dit jaar geen games. Ik zal maandelijks een sleutelmoment uit mijn game-geschiedenis bespreken. Drie weken geleden besprak ik Super Mario Land, deze keer zal ik het hebben over The Binding of Isaac: Rebirth.


Er is geen één game die ik zoveel heb gespeeld in de afgelopen vier jaar als The Binding of Isaac. Deze game was onderdeel van het PlayStation Plus aanbod van november 2014; een "gratis" game, zolang je PlayStation Plus abonnement blijft lopen. Ik herinner me de eerste keer dat ik Isaac speelde en er niet veel aan vond.

Qua gameplay is het vrij simpel, maar wat lastig uit te leggen. Het is een roguelike; elke keer spelen is één potje. Als je doodgaat, moet je overnieuw beginnen. De linker thumbstick bestuurt het personage, met de rechter kan je schieten - naar boven, links, onder en rechts. In de meeste kamers bevinden zich vijanden, deze moeten worden verslagen worden om verder te kunnen. Power-ups en items kunnen nieuwe vaardigheden geven, meer hartjes geven of andere variaties aan gameplay bieden. Het is vooral een gok: elke keer opnieuw beginnen is een nieuw potje, een nieuwe ronde met een nieuwe lay-out, nieuwe items, noem maar op.

Toch ben ik verslingerd geraakt aan The Binding of Isaac. Dat heeft voornamelijk te maken met waar ik me destijds bevond in mijn leven en hoe ik me voelde. Voor wie het niet weet, in een notendop: ik woonde drie jaar geleden samen met Robin, we hadden een relatie van elf jaar. Onze relatie ging uit. Nadat ik twee jaar bij Eye heb gewerkt had ik een nieuw baantje, dat was ongeveer twee weken daarvoor. Een week nadat het uitging, werd ik ontslagen (het was nog in mijn proeftijd, de eigenaar ergerde zich aan mij omdat ik "te hard mijn best deed"). Ons huis stond op Robins naam en ik moest een andere woonplek vinden.

Ik had geen relatie, geen werk en geen eigen woonplek. Ik raakte in een depressie. Met een depressie heb je ook nergens zin in. Wat deed ik voor drie maanden lang? Podcasts luisteren, The Binding of Isaac spelen en Tinder. Ik had vlak daarvoor podcasts ontdekt, met name Comedy Bang Bang. Zoals de naam doet vermoeden, is het een humoristische podcast. Ik denk dat er destijds zo'n 300 afleveringen waren (de teller is nu voorbij de 500) en ik heb ze allemaal geluisterd. Vaak meerdere keren.

Dat deed ik terwijl ik The Binding of Isaac speelde. Waarom deze game? Het plot is niet van belang; je kan het negeren en is open voor interpretatie. Omdat zo makkelijk is om in te komen vereist het geen lange commitment; je kan doodgaan na vijf minuten of, bij een goede sessie, de game uitspelen na een half uurtje. En dan kan je weer opnieuw. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Dat ritueel zorgde ervoor dat ik nergens aan hoefde te denken. Met een koptelefoon op en podcast aan hoorde ik het geklets van grappige mensen en moest ik vaak hard lachen. Op bed of op de bank The Binding of Isaac aan. Mijn eigen verdriet en pijn was daarmee weer even weg.

In mei 2017 heb ik op Bali een tatoeage laten zetten op mijn linkerbeen. Hey Nong Man, een catchphrase van Comedy Bang Bang. Misschien dat ik ooit nog 's een tatoeage laat zetten van The Binding of Isaac, want ook de game heeft mijn leven gered.*


*samen met Eline, ook zij heeft mij uit mijn depressie weten te halen, maar dat verhaal is wel erg zoetsappig

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…