Doorgaan naar hoofdcontent

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.




Ik moet denk ik een jaar of zeven, acht zijn geweest. Het was tijdens de zomervakantie, in Spanje of Griekenland misschien. Gek dat ik het moment zelf nog heel goed kan herinneren, maar de details eromheen vaag zijn. Wat is deze o zo speciale herinnering? Het moment dat ik Super Mario Land kon uitspelen maar een volwassene niet.

Mijn ouders hebben nooit interesse gehad in games. Ik denk dat het voor de meeste ouders van mensen van mijn leeftijd (30!) zal gelden. Zo nu en dan hoorde ik wel 's van vriendjes dat hun vader soms een spelletje meespeelde, zoals de vader van Fabian, een vriend van mijn middelbare school. Ik kan me het vakantievriendje niet meer herinneren en zijn vader ook niet. Maar deze vent speelde geregeld op de Game Boy van zijn kinderen. Hartstikke leuk! En ze hadden Super Mario Land.

Ik mis oude, kleurrijke boxart.

Now you're playing with power.
Super Mario Land verscheen in 1989 voor de Game Boy, de eerste sidescroller Mario game voor de handheld. Omdat het voor de Game Boy is, zijn de graphics dat soort van groenig zwart-wit. Het is in zekere zin een verkleinde versie van Super Mario Bros. Het is precies waar je aan denkt met Mario; munten, Koopas, springen, niet in gaten vallen, met een aantal nieuwe gameplay elementen, waaronder een paar levels dat je moet vliegen. Ik heb veel plezier gehad aan de game. Is de game moeilijk? Mwoa, ik zou zeggen van niet.

De vader van mijn vakantievriendje zei dat hij de game nog nooit had uitgespeeld. Ik wel! Of ik het wilde laten zien. Maar natuurlijk. Ik ging in een razend tempo de game door. Vader en zoon keken mee. Ik denk dat het zo'n impact op mij heeft gemaakt omdat deze verder onbekende familie onder de indruk was van mijn game vaardigheden. Het was niet mijn ouders willen vertellen wat ik heb bereikt met het spelen op de Nintendo waar ze met een half oor naar luisterden of met vriendjes praten over games waar ze ook goed in waren, nee, ik deed iets wat ze nog nooit hadden gezien.

Populaire posts van deze blog

Sunday Service #6

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.
Als je een game koopt, ga je die ook daadwerkelijk uitspelen? Op dinsdag 26 juli schreef ik dat 37% van alle games op Steam nooit zijn gespeeld. Indrukwekkend, maar ook een abstract gegeven. Om het concreter te maken een voorbeeld: van de 8 miljoen Steam-gebruikers die Half-Life 2 in bezit hebben, hebben 3,9 miljoen de game niet gespeeld. Dat betekent niet "niet uitgespeeld op de hoogste moeilijkheidsgraad" of "niet tot halverwege de game gespeeld", maar nog nooit zijn begonnen.
Hoe zit het dan met games die wel zijn begonnen? Steam, Xbox Live en PlayStation Network (PSN) gebruiken achievements, gamerscore en trophy's om bij te houden hoe "goed" een gamer het doet. Zo kan je aan mijn trophy's zien dat ik nog steeds niet Grand Theft Auto V heb uitgespeeld. Een game die ik wel compleet heb doorlopen is The Walking Dead: Season One van Tellt…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.