Doorgaan naar hoofdcontent

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.




Ik moet denk ik een jaar of zeven, acht zijn geweest. Het was tijdens de zomervakantie, in Spanje of Griekenland misschien. Gek dat ik het moment zelf nog heel goed kan herinneren, maar de details eromheen vaag zijn. Wat is deze o zo speciale herinnering? Het moment dat ik Super Mario Land kon uitspelen maar een volwassene niet.

Mijn ouders hebben nooit interesse gehad in games. Ik denk dat het voor de meeste ouders van mensen van mijn leeftijd (30!) zal gelden. Zo nu en dan hoorde ik wel 's van vriendjes dat hun vader soms een spelletje meespeelde, zoals de vader van Fabian, een vriend van mijn middelbare school. Ik kan me het vakantievriendje niet meer herinneren en zijn vader ook niet. Maar deze vent speelde geregeld op de Game Boy van zijn kinderen. Hartstikke leuk! En ze hadden Super Mario Land.

Ik mis oude, kleurrijke boxart.

Now you're playing with power.
Super Mario Land verscheen in 1989 voor de Game Boy, de eerste sidescroller Mario game voor de handheld. Omdat het voor de Game Boy is, zijn de graphics dat soort van groenig zwart-wit. Het is in zekere zin een verkleinde versie van Super Mario Bros. Het is precies waar je aan denkt met Mario; munten, Koopas, springen, niet in gaten vallen, met een aantal nieuwe gameplay elementen, waaronder een paar levels dat je moet vliegen. Ik heb veel plezier gehad aan de game. Is de game moeilijk? Mwoa, ik zou zeggen van niet.

De vader van mijn vakantievriendje zei dat hij de game nog nooit had uitgespeeld. Ik wel! Of ik het wilde laten zien. Maar natuurlijk. Ik ging in een razend tempo de game door. Vader en zoon keken mee. Ik denk dat het zo'n impact op mij heeft gemaakt omdat deze verder onbekende familie onder de indruk was van mijn game vaardigheden. Het was niet mijn ouders willen vertellen wat ik heb bereikt met het spelen op de Nintendo waar ze met een half oor naar luisterden of met vriendjes praten over games waar ze ook goed in waren, nee, ik deed iets wat ze nog nooit hadden gezien.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…