Doorgaan naar hoofdcontent

Een jaar niet gamen, dag twee

Gisteren was het Nieuwjaarsdag. Ik heb niet veel gedaan, eerste stukje geschreven over Super Mario Land. 's Middags was er een kleine informele borrel bij café DeRat en ik was bijtijds weer thuis. Soep gegeten en Black Mirror gekeken. Eline is een half uurtje geleden naar haar werk vertrokken en ik heb het rijk alleen.

Ik grapte dat ik vandaag alleen maar zou gaan gamen. Eline zei "dat mag niet!". Het mág wel, maar ik wíl het niet. De eigenheid, het agentschap van het individu maakt het maken van een keuze zo sterk - als het niet "niet mag" van een externe autoriteit is het niet mijn keuze en als ik het wel zou doen dan heb ik niet voldaan aan de eisen van de externe autoriteit. Omdat ik het zélf wil (of niet wil) heb ik de regie in handen.

Mijn PlayStation 4 staat drie meter van me vandaan. Ik zou, als ik zou willen, gelijk weer in een digitale wereld terecht kunnen komen. Mis ik gamen? Ja en nee. Ik heb geen behoefte om door de besneeuwde bergen van Skyrim te lopen of op de bodem van de oceaan in Rapture. Het is het ritueel, de gewoonte.

Normaal gesproken zou dit zo'n moment zijn dat ik nog een uurtje ga gamen. Sommige mensen "moeten wakker worden". Als ik opsta, ben ik wakker. Maar even gamen is misschien wel een onderdeel van mijn ochtendritueel. Het begint me te dagen hoeveel tijd ik over heb nu. Het is 8:58. Dit stukje schrijven zal geen uren duren. Ik ga ook weer proberen te rennen. Niet eens omdat het gezond is en ik wel wat kilo's kwijt kan, maar ook als zinnig tijdverdrijf.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.