Doorgaan naar hoofdcontent

Een jaar niet gamen, dag twee

Gisteren was het Nieuwjaarsdag. Ik heb niet veel gedaan, eerste stukje geschreven over Super Mario Land. 's Middags was er een kleine informele borrel bij café DeRat en ik was bijtijds weer thuis. Soep gegeten en Black Mirror gekeken. Eline is een half uurtje geleden naar haar werk vertrokken en ik heb het rijk alleen.

Ik grapte dat ik vandaag alleen maar zou gaan gamen. Eline zei "dat mag niet!". Het mág wel, maar ik wíl het niet. De eigenheid, het agentschap van het individu maakt het maken van een keuze zo sterk - als het niet "niet mag" van een externe autoriteit is het niet mijn keuze en als ik het wel zou doen dan heb ik niet voldaan aan de eisen van de externe autoriteit. Omdat ik het zélf wil (of niet wil) heb ik de regie in handen.

Mijn PlayStation 4 staat drie meter van me vandaan. Ik zou, als ik zou willen, gelijk weer in een digitale wereld terecht kunnen komen. Mis ik gamen? Ja en nee. Ik heb geen behoefte om door de besneeuwde bergen van Skyrim te lopen of op de bodem van de oceaan in Rapture. Het is het ritueel, de gewoonte.

Normaal gesproken zou dit zo'n moment zijn dat ik nog een uurtje ga gamen. Sommige mensen "moeten wakker worden". Als ik opsta, ben ik wakker. Maar even gamen is misschien wel een onderdeel van mijn ochtendritueel. Het begint me te dagen hoeveel tijd ik over heb nu. Het is 8:58. Dit stukje schrijven zal geen uren duren. Ik ga ook weer proberen te rennen. Niet eens omdat het gezond is en ik wel wat kilo's kwijt kan, maar ook als zinnig tijdverdrijf.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…