Doorgaan naar hoofdcontent

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.

Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.

Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet grijpen heb ik alleen mezelf daarmee.

Het was al een flinke tijd terug dat ik een stuk heb geschreven voor Video Game Filosofie. Ik heb ongeveer 25 jaar aan ervaringen en herinneringen aan gamen. Ik heb mezelf voorgenomen om ook maandelijks een stuk te schrijven over een belangrijk moment voor mijzelf betreft games. Denk aan overwinningen, een nieuwe console, multiplayer avonden en zelfs emotioneel raken van games. Ik zal morgen het eerste stuk online zetten.

Ik zat nog te denken wat ik vanavond kon gaan doen. Mijn vriendin Eline is naar vrienden vanavond; ik heb van woensdag t/m zaterdag moeten werken en heb vooral behoefte aan niks doen. Nog snel Fallout, Final Fantasy of BioShock zit er niet in. Dat hoeft ook helemaal niet, het zou geforceerd zijn omdat nog even er tussen te persen.

Wat ik dan ga doen met al die vrije tijd? Ik heb natuurlijk nog Beermarketeer, waar ik eigenlijk te weinig mee doe. Mijn hand is eindelijk aan het genezen, misschien dat ik weer een poging doe om mijn basgitaar te pakken. En natuurlijk Video Game Filosofie! Iedereen een gelukkig nieuwjaar.

Populaire posts van deze blog

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…