Doorgaan naar hoofdcontent

Just Cause 3: onrealistisch door realisme

Zon, zee, dictators. Just Cause in een notendop.
Eindelijk weer 's een degelijke game bij het maandelijkse aanbod van PlayStation Plus: Just Cause 3. Met veel plezier heb ik Just Cause 2 voor de PlayStation 3 gespeeld en ik was nieuwsgierig naar het vervolg. In de de Just Cause serie bestuur je eenmansleger Rico Rodriguez, die gespecialiseerd is in het verwijderen van cliché dictators. Betreft gameplay is het een third-person shooter in een open world setting, waarbij door dorpen en militaire bases te ontdoen van propaganda en de onderdrukkende militairen de macht van de slechterik beetje bij beetje minder wordt. Denk jaren '80 actiefilm, zo gaat het er ongeveer aan toe.

Met de technologische mogelijkheden van de PlayStation 4 en Xbox One is Just Cause 3 grafisch indrukwekkend. Ook is de game enorm: het is een eilandengroep verspreid over 1000 vierkante kilometer. Ter vergelijking: de provincie Utrecht is 1385 vierkante kilometer. Maar dit realisme heeft een keerzijde: het maakt het paradoxaal méér onrealistisch. Het is de uncanny valley.





Het is lastig om alles te verwoorden. Beeldmateriaal helpt. Ik zal niet vragen om de hele video te bekijken (zo interessant is het ook niet), maar het schetst een beeld. In het vorige deel was Rico meer compact, stug. In Just Cause 3 is hij wat langer, leniger. Hij rent soepeler, in tegenstelling tot het wat houterige de vorige keer. In beide games kan Rico makkelijk een dozijn kogels opvangen. Door een explosie vliegt 'ie weg als een lappenpop, maar staat op zonder een schrammetje. Waarom dit nu niet meer werkt is de "uncanny valley".

Uncanny valley of the robots


De "uncanny valley" is een term uit de esthetiek en robotica. Met de voortschrijnende technologie wordt het mogelijk om machines te maken met meer mensachtige kwaliteiten. Voordat we zo ver zijn, is er een moment in die benadering dat we angstig, terughoudend zijn. Een robot ziet er echt uit, maar er klopt iets niet. Mimiek, houding, taalgebruik.

Als mens zijnde heb je, als het goed is, doorgaans geen enkele moeite om je medemens te onderscheiden van bijvoorbeeld tekenfilmfiguren.  Vergelijk twee fictieve robots. Tussen C-3PO van Star Wars en Dolores van Westworld zit een enorm verschil, ondanks dat in hun respectievelijke fictieve werelden ze robots izjn. Als je kijkt naar de goudkleurige droid denk je geen seconde of dat een mens is, ondanks dat het een "hoofd", "armen" en "benen" heeft. De robot Dolores (gespeeld door actrice Rachel Evan Wood) is zo echt als het maar kan, wat ook een thema is uit Westworld.

Daartussen echter heb je bijvoorbeeld de Kuifje film, middels motion capture opgenomen en compleet digitaal bewerkt. Het is ongemakkelijk om te kijken. Of denk aan zo'n Japanse robot, ziet er mensachtig uit, maar heeft een mechanische motoriek.

Terug naar Just Cause. In het tweede deel was het nog over de top en cartoon-achtig., betreft gameplay en presentatie. In het derde deel gaan ze een stap verder richting realisme, maar daardoor is het juist méér een game, absurd en dom. Helaas. Hopelijk is het vierde deel voorbij de uncanny valley, of gaan ze lekker terug.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…