Just Cause 3: onrealistisch door realisme

Zon, zee, dictators. Just Cause in een notendop.
Eindelijk weer 's een degelijke game bij het maandelijkse aanbod van PlayStation Plus: Just Cause 3. Met veel plezier heb ik Just Cause 2 voor de PlayStation 3 gespeeld en ik was nieuwsgierig naar het vervolg. In de de Just Cause serie bestuur je eenmansleger Rico Rodriguez, die gespecialiseerd is in het verwijderen van cliché dictators. Betreft gameplay is het een third-person shooter in een open world setting, waarbij door dorpen en militaire bases te ontdoen van propaganda en de onderdrukkende militairen de macht van de slechterik beetje bij beetje minder wordt. Denk jaren '80 actiefilm, zo gaat het er ongeveer aan toe.

Met de technologische mogelijkheden van de PlayStation 4 en Xbox One is Just Cause 3 grafisch indrukwekkend. Ook is de game enorm: het is een eilandengroep verspreid over 1000 vierkante kilometer. Ter vergelijking: de provincie Utrecht is 1385 vierkante kilometer. Maar dit realisme heeft een keerzijde: het maakt het paradoxaal méér onrealistisch. Het is de uncanny valley.





Het is lastig om alles te verwoorden. Beeldmateriaal helpt. Ik zal niet vragen om de hele video te bekijken (zo interessant is het ook niet), maar het schetst een beeld. In het vorige deel was Rico meer compact, stug. In Just Cause 3 is hij wat langer, leniger. Hij rent soepeler, in tegenstelling tot het wat houterige de vorige keer. In beide games kan Rico makkelijk een dozijn kogels opvangen. Door een explosie vliegt 'ie weg als een lappenpop, maar staat op zonder een schrammetje. Waarom dit nu niet meer werkt is de "uncanny valley".

Uncanny valley of the robots


De "uncanny valley" is een term uit de esthetiek en robotica. Met de voortschrijnende technologie wordt het mogelijk om machines te maken met meer mensachtige kwaliteiten. Voordat we zo ver zijn, is er een moment in die benadering dat we angstig, terughoudend zijn. Een robot ziet er echt uit, maar er klopt iets niet. Mimiek, houding, taalgebruik.

Als mens zijnde heb je, als het goed is, doorgaans geen enkele moeite om je medemens te onderscheiden van bijvoorbeeld tekenfilmfiguren.  Vergelijk twee fictieve robots. Tussen C-3PO van Star Wars en Dolores van Westworld zit een enorm verschil, ondanks dat in hun respectievelijke fictieve werelden ze robots izjn. Als je kijkt naar de goudkleurige droid denk je geen seconde of dat een mens is, ondanks dat het een "hoofd", "armen" en "benen" heeft. De robot Dolores (gespeeld door actrice Rachel Evan Wood) is zo echt als het maar kan, wat ook een thema is uit Westworld.

Daartussen echter heb je bijvoorbeeld de Kuifje film, middels motion capture opgenomen en compleet digitaal bewerkt. Het is ongemakkelijk om te kijken. Of denk aan zo'n Japanse robot, ziet er mensachtig uit, maar heeft een mechanische motoriek.

Terug naar Just Cause. In het tweede deel was het nog over de top en cartoon-achtig., betreft gameplay en presentatie. In het derde deel gaan ze een stap verder richting realisme, maar daardoor is het juist méér een game, absurd en dom. Helaas. Hopelijk is het vierde deel voorbij de uncanny valley, of gaan ze lekker terug.

Populaire posts van deze blog

Sunday Service #6

Een nieuw spel