Doorgaan naar hoofdcontent

Pijnlijke realisatie in The Phantom Pain

Een goed begin is het halve werk - maar de andere helft dan? Ik ben al een tijdje bezig met Metal Gear Solid V: The Phantom Pain. Het leek alsof ik het einde bereikt had, maar ik ben pas net over de helft. 

Let op: spoilers voor Metal Gear Solid V: The Phantom Pain

Op het beginscherm staat de vordering. Rond 50% leek het erop alsof ik de game uit had. Het was rond de helft dat ik de bad guy Skull Face verslagen had. Ook zijn geheime project, natuurlijk een Metal Gear, heb ik weten te vernielen. Het leek het einde van de game: de missie was volbracht, de wereld gered en het kwaad was overwonnen. De eerder behaalde missies hebben vaak extra doelen. Het hoogste cijfer is een S, maar ik heb bijvoorbeeld ook wel 's een D gekregen. Te lang over gedaan, te vaak ontdekt door de vijand. Ik ging ervan uit dat die missies perfect halen zou betekenen dat ik richting de 100% zou gaan.

Echter, na het verslaan van Skull Face verscheen er "Chapter 2" in beeld. Ik heb de game al zolang gespeeld dat ik me niet kan herinneren of ik een "Chapter 1" heb gezien, maar dat terzijde. Meer missies is op zich geen probleem natuurlijk. Meer gameplay en een grotere uitdaging. Echter, wat gedaan moet worden is het behalen van eerdere missies met extra uitdagingen. "Extreme" is een hogere moeilijkheidsgraad, "Subsistence" wilt zeggen dat alle items in het level gehaald moeten worden, bij "Perfect Stealth" is de missie mislukt als je gezien bent.

De "nieuwe" missies

Mijn goede vriend Jerry, een grafisch designer (zie zijn portfolio), waarschuwde me hier al voor. Aanvankelijk dacht ik dat hij een stuk vlak vóór de Skull Face missie bedoelde, maar helaas.

Waarom is dit zo vervelend? De eerste reden is dat alle missies hiervoor vrij waren om te spelen zoals je zou willen. Als je met grof geweld alle vijanden wilt neerschieten, dan kan dat. Als je iedereen bewusteloos wilt maken, kan dat ook. Sommige missies hoef je helemaal niemand aan te vallen. Met deze missies is het plotseling verplicht. Op zich is dát geen foute keuze. Omdat het halverwege in de game te introduceren is een onvergeeflijke game design fout. De tweede reden is dat de missies zich afspelen vóór Skull Face. Betreft narratief is er niet alleen niks nieuws te ervaren, het is achronologisch. Ten derde, en wellicht de voornaamste reden, is dat dit niks toevoegt. De missies zijn al behaald, de levels ken je al. Ik opperde dat het misschien te maken heeft met het ontslag van Hideo Kojima - dat er niet genoeg tijd was om er nog een fatsoenlijk einde aan te maken.

Wat des te erger is, is dat het eerste gedeelte van The Phantom Pain werkelijk fantastisch is. Alsof het een muziekalbum is, maar alleen de eerste vijf nummers heel goed zijn. Of een film, en dat de tweede helft compleet ontspoort. Of Iron Fist, na Daredevil, Jessica Jones en Luke Cage.

Ik ga proberen de missies te halen. Of het lukt, geen idee.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…