Doorgaan naar hoofdcontent

Gedesillusioneerd begin in Dishonored 2

Voor Dishonored 2 is er een tamelijk uitgebreide demo verschenen. Deze verscheen in november 2016, om nu zoiets te doen is een slimme zet. Ik heb erg genoten van het eerste deel en dit gaf me een mogelijkheid om het vervolg uit te proberen.
LET OP, SPOILERS VOOR DISHONORED EN DISHONORED 2


Het begin loopt alleen niet. In het eerste deel is prinses Emily Kaldwin nog een jong meisje, als de bodyguard en "Spy Master" van haar vermoorde moeder Jessamine moet je haar redden. In deel 2 wordt zonder enige onthuldiging bekend gemaakt dat Corvo haar vader is. Goh. Oké.

Het spel begint met Emily op de troon. Onlangs zijn er aantal tegenstanders van de keizerin vermoord. Het is vijftien jaar geleden dat haar moeder is gedood en er is een speciale herdenkingsbijeenkomst. Na een korte toespraak komt er plots een gezelschap binnen van de "Duke of Serkonos", samen met zijn entourage. De boodschapper zegt dat Delilah Kaldwin, de oudere zus van Jessamine teruggekeerd is. Het is de heks Delilah, die spelers kennen uit de downloadable content (DLC) The Knife of Dunwall en The Brigmore Witches.

In no-time worden Emily en Corvo omsingeld. De game gaf me een keuze om te kiezen met wie ik wilde spelen; ik ging voor Emily. Corvo wordt door Delilah in steen veranderd en ik moet vluchten. Wat een raar begin.

Ten eerste, het tempo. Soms mag een game wél iets leren van een film. De eerste Dishonored deed er met de proloog langer over, zelfs met de dood van Jessamine. Hier begint de actie gelijk. Wat is er gebeurd in de 15 jaar, met Emily op de troon? Ik heb geen idee. Misschien krijg je dit later te weten?

Ten tweede, de premisse. Emily spreekt kort over een reeks moorden op aristocraten die openlijk tegen haar zijn. Het publiek verdenkt de keizerin van de gruwelijkheden, maar zij heeft het niet gedaan, zegt ze. Dat is makkelijk, om gelijk zo de toon te zetten.

Ten derde, Delilah. Ik kan me voorstellen dat niet iedere speler de DLC heeft gespeeld en dat het voor nieuwe spelers niet onduidelijk is wie ze eigenlijk is. Ik weet dat ze niet de zus is van Jessamine, maar een eeuwenoude heks. In de DLC speel je met Daud, de huurmoordenaar die Jessamine heeft gedood, als een soort van boetedoening. Corvo en Emily zijn narratief gezien niet op de hoogte wie of wat Delilah is.

Een gek begin. Ik ben benieuwd waar het heengaat.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.