Doorgaan naar hoofdcontent

Role playing

Door Jeroen

Afgelopen weekend was ik te gast op Dutch Comic Con in Utrecht. Een kleurrijk samenzijn van mensen die geinteresseerd zijn in comics, manga, cosplay, games, e-sports, bordspellen, films en series. Hoewel dit een heel erg breed palet is van interesses, zit er overduidelijk een overlap in voor de meeste mensen. Een daarvan echter viel mij op als minder aanwezig dan je zou verwachten: de overlap in cosplay en games.


Bij cosplay gaat het om mensen die met behulp van kostuums en accessoires personages uitbeelden in een vorm van rollenspel. Veel voorkomende personages komen uit bijvoorbeeld Star Wars, superheldenfilms en Tolkien's wereld. Hoewel hier ook games van zijn gemaakt, zijn dit primair films als inspiratiebron. Maar het merendeel van de mensen lijkt zijn personages uit games te hebben gehaald. Dit varieert dan van Mario en Final Fantasy tot Halo en Assassins Creed.
In Utrecht, leken het echter gescheiden werelden. De mensen die je zag bij de games, waren niet dezelfde als die je op andere delen tegenkwam, zoals bij het grimeren of het maken/repareren van kostuums. Het is dus heel goed mogelijk dat je games leuk vindt, maar daarbij niet op de hoogte wil blijven van het nieuwste van het nieuwste, maar dat je dus liever samen bent met anderen die het aannemen van aansprekende personages ook fantastisch vinden. Aan de andere kant is het ook te begrijpen dat je games en hun karakters leuk vindt, maar dat je niet de meerwaarde ziet van het je uitdossen als een daarvan.
Iedereen heeft dus toch zijn eigen interesses en Comic Con trekt mensen aan van verschillende pluimage. Zolang er voldoende uitwisseling blijft is er niets aan de hand, maar anders zou het wellicht te overwegen zijn om het te scheiden in verschillende events.

En waar ik vooral te vinden was dit weekend? Overal dus, omdat het mij als niet-doorgewinterde Comic Con bezoeker vooral te doen was om mij te verwonderen over al deze verschillende aspecten van de popcultuur.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…