Doorgaan naar hoofdcontent

Mens, durf te spelen

Horizon Zero Dawn komt vandaag uit in Nederland. Op 28 februari verscheen de game in Noord-Amerika, vandaag is Europa aan de beurt. Tot mijn grote ergernis zie ik meerder websites die hun tips willen delen voor de game. Waarom? Laat spelers ploeteren en zelf de game leren spelen.



Horizon Zero Dawn is een open world action role-playing game. Denk aan The Elder Scrolls V: Skyrim - een enorme vrije wereld, met een main quest en veel sidequests. Door vijanden te verslaan verkrijg je experience points en kan je nieuwe vaardigheden uitkiezen.

Open world action role-playing games bieden enorm veel mogelijkheden, maar het zijn tegelijkertijd één van de meest betuttelende soort games. Kijk bijvoorbeeld naar de afbeelding van Horizon Zero Dawn. Bovenaan in het midden staat een kompas. Links zien we health, met daaronder de volgende stap ("Return to the Quarry Foreman"). Linksonder, items. Rechtsonder, wapens. Rechtsboven staat, denk ik, de experience voortgang. Ter vergelijking: de originele The Legend of Zelda, uit 1986.


Door technische restricties kan de game niet veel laten zien op het scherm. Dit is een iconisch moment: Link krijgt een zwaard. Bovenaan het inventory scherm. Links de kaart, die nog niet ontdekt is. Rupees (het geld uit The Legend of Zelda serie), sleutels, bommen. B en A staan voor welke items in gebruik zijn. Life met de drie hartjes spreekt voor zich. Een wereld van verschil met Horizon Zero Dawn

Dat games zelf al veel makker zijn geworden, is een voortgaande discussie, zoals automatische save points elke tien meter, autohealing of pay-to-win. Dat websites tips geven hoe de game te spelen is dan ook compleet overbodig, zoals The Verge ("Horizon Zero Dawn: 16 tips before you play"), GameSpot ("Essential Tips For Horizon Zero Dawn") of Kotaku ("Tips For Playing Horizon Zero Dawn").

Doorgaans hebben we te maken met een leercurve: in games zal je niet gelijk de sterkste, gevaarlijkste vijanden tegenkomen, maar eerst de zwakkere. Het gaat dus, als het goed is, vanzelf. Al spelend leert men de game zélf. Daarnaast is de verrassing van nieuwe elementen ontdekken is van grote waarde in games. "Secret areas", nieuwe gameplay mogelijkheden of erachter komen hoe een grote vijand verslagen kan worden maken games spelen interessant en leuk.

Mocht je binnenkort een splinternieuwe game kopen, probeer 'm dan eerst uit. Ga tien keer dood, voordat je gaat lezen hoe je de game moet winnen. Want wanneer voelt het als een echte overwinning, als een website alles voorkauwt of als jij zélf de overwinning weet te behalen?

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…