Doorgaan naar hoofdcontent

Het ideale spel


door Jeroen
Soms probeer ik mij in gedachten voor te stellen hoe mijn ideale spel eruit zou zien als er geen technische beperkingen zouden zijn. Als alles kan en alles mag. Geen grenzen aan reken- of opslagcapaciteit, geen leeftijds- of doelgroeprestricties en alle keuze aan zintuiginteracties. Het is moeilijker dan je denkt.


Het lijkt de ultieme speeltuin voor creativiteit, maar het is juist die afwezigheid van randvoorwaarden die er voor zorgt dat je geen referentiekader hebt. Beperkte mogelijkheden zijn juist de trigger voor creativiteit. Als er letterlijk niets is dat je weerhoudt om een bepaalde spelvorm op te zetten, dan komt het slechts neer op wat jij idealiter mee zou willen meemaken. Je bent niet eens gebonden aan je eigen lichaam of de natuurwetten die gelden in ons universum. Met zoveel mogelijkheden en variabelen is het dus niet makkelijk om tot definitieve keuzes te komen.

Mocht je echter ooit betrokken zijn bij de ontwikkeling van nextgen gaming, dan is de vraag wat jij nou echt zou willen meemaken wel een goede leidraad voor je. En de kans is groot dat er genoeg grenzen aan dat nieuwe systeem zullen zitten om je creativiteit op de proef te stellen.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…