Doorgaan naar hoofdcontent

Een Echt Gesprek


Door Jeroen

Afgelopen  weekend speelde ik Oxenfree. En ik was oprecht positief verrast. Het spel is niet gecompliceerd en gaat niet om behalen van highscores, maar vertelt het spannende verhaal van een aantal tieners op een eiland, waar mysterieuze dingen gebeuren. Wat het meest opvalt aan het spel zijn de dialogen die vrijwel continu plaatsvinden. Ze zijn veel echter.
De dialogen in het spel passen geloofwaardig bij de verschillende karakters en zijn realistischer dan vrijwel alle dialogen die we kunnen tegenkomen in andere games en zelfs in het overgrote deel van films en series. Zelf stuur je wat het hoofdpersonage zegt. Er verschijnen (meestal 3) tekstballonnen met mogelijke reacties die je kunt geven. Door op vierkantje, driehoekje of rondje (Playstation) te duwen maak je je keuze, maar het spel stopt niet en je kunt er dus ook voor kiezen om niet te reageren.


Wat maakt de gesprekken zo realistisch?  In andere verhalen wordt de dialoog vaak zo min mogelijk gebruikt en zeggen de karakters alleen het hoognodige. Dit om het verhaal zo duidelijk mogelijk te houden en om te besparen op bijvoorbeeld ingesproken tekst. En de gamer wil meestal niet extra lang wachten tot een gesprek voorbij is. Die wil door. Elke zin en elk woord moet dus raak zijn en to the point. Ook om de dramatische verhaalopbouw te optimaliseren. 

In Oxenfree is een groot deel van wat er gezegd wordt niet direct essentieel voor het spel. Het is een reflectie van wat er in tienerbreinen omgaat. Een ander punt is dat de karakters in het spel elkaar niet uit laten spreken voor ze reageren. Deze onderdelen komen we in het echte leven zoveel tegen: niet relevante of serieuze uitingen en het niet rustig uit laten praten van de ander. De dialoog in het spel is realistisch, maar dat gaat wel een beetje ten koste van het drama. Maar ook dat is weer net echt. Het relativerende van iets grappigs in een enge situatie is in de echte wereld nou eenmaal ook bedoelt om de spanning te breken en de gemoederen te bedaren.

Wat mij betreft mag deze vorm van 'echt' taalgebruik wat vaker terugkomen.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.