Doorgaan naar hoofdcontent

Een bekentenis van een gamer

Goed, terug van vakantie en gelijk weer wat te zeiken hoor. Ik kwam toevallig het lijstje van de "beste games aller tijden" tegen op Wikipedia. Ik zie ik veel games waar ik zelf gek van ben. The Legend of Zelda: Ocarina of Time zie ik bijvoorbeeld ook als de beste game. Titels als BioShock, The Last of Us, Half-Life 2, Tetris of Mass Effect 2 zijn ook fantastische games.

Maar er is één game die ik nog nooit gespeeld heb, laat staan interesse in heb om te proberen. World of Warcraft.



Er zijn ook games die ik niet of nauwelijks gespeeld heb, maar genoeg bekend mee ben om ze te noemen als een "goede game". Uncharted 2: Among Thieves bijvoorbeeld, nooit gespeeld. Super Mario Galaxy enkel een paar minuten. Soms zijn er teveel jaren verstreken om een game nog te willen proberen. De originele Fallout bijvoorbeeld was een keer gratis op GOG.com. Leuk om te zien, maar de klunkelige user interface en gedateerde graphics maken het niet makkelijk om anno 2017 de game te spelen.

Maar World of Warcraft heeft mij nooit geïnteresseerd. Geen moment. Ik heb Warcraft en de spirituele opvolger StarCraft met veel plezier gespeeld. Real-time strategy games, met verschillende facties. Een multiplayer online role-playing game, nah. Met honderden tegelijk op de linkermuisknop klikken om nog meer geld en experience te krijgen. Ik kan je niet eens vertellen wat het verhaal is, als dat er überhaupt is.

Grafisch tragisch

Toen de game uitkwam in 2004, vond ik het al weinig indrukwekkend. In datzelfde jaar kwamen Half-Life 2 en Grand Theft Auto: San Andreas uit. Ter vergelijking:

Half-Life 2
Grand Theft Auto: San Andreas
World of Warcraft
De grauwe, kale wereld van Half-Life 2 en een ondergaande zon in San Andreas. En dan een verzameling personages. Dat is toch geen gezicht? De user interface alleen al, ik krijg er hoofdpijn van. De hoekige personages, met veel te felle kleuren.

Money makes the World of Warcraft go round

Ook niet te vergeten is dat World of Warcraft een maandelijks bedrag vereist om gespeeld te kunnen worden. Maandelijks 15 dollar, ongeveer 12 euro. Op jaarbasis is dat 144 euro. World of Warcraft is dertien jaar oud ondertussen. Stel dat je al die tijd de game hebt gespeeld, dan zou je 1872 euro uitgegeven. Dat is absurd. Er zijn dus ook geen "tweedehands" versies, want je móet abonnementgeld betalen.

Hopelijk kan ik aankomende week iets zinnigs en positief schrijven!

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.