Doorgaan naar hoofdcontent

Play that Funky Music

door Jeroen

Zo'n 20 jaar geleden gaf een vriend van me zijn PlayStation te leen. Ik moest maar eens dat spel spelen dat hij had: Final Fantasy VII. Niet heel enthousiast begon ik aan het spel met in mijn achterhoofd het plan om het na een paar dagen weer terug te geven. De graphics waren beperkt en ik leek midden in een verhaal terecht te zijn gekomen. Niet geheel verrassend voor mensen die het spel kennen, werd ik echter al snel datzelfde verhaal ingetrokken. Vele uren per dag was ik bezig met de avonturen van Cloud en zijn vrienden. En als ik dan uiteindelijk ging slapen droomde ik er over verder.

Op dat moment realiseerde ik me nog niet welke rol de muziek hierbij speelde.  De muziek bij dat Final Fantasy spel (gecomponeerd door Nobuo Uematsu) was in midi. In combinatie met de geluidsmogelijkheden van de PlayStation had het een beperkt maar karakteristiek geluid.  In totaal bevatte de game enkele uren aan verschillende tracks die elk gekoppeld waren aan verschillende locaties en gebeurtenissen in het spel. Zolang je in die situatie bleef werd de desbetreffende track herhaald. Met de vele honderden uren die ik uiteindelijk het spel heb gespeeld heb ik veel van die muziek vaak voorbij horen komen. "Aerith's Theme" is voor de meesten de meest memorabele track bij het spel, maar voor mij persoonlijk is dat "Anxious Heart".  Niet alleen vind ik dat de mooiste, maar sindsdien zit het gebeiteld in mijn hoofd. Talloze keren heb ik de enerzijds onheilspellende, maar anderzijds ook heel vredige track in mijn gedachten gehoord. Het is deel geworden van de soundtrack van mijn leven. Nog altijd roept het een fijn gevoel op.

Muziek uit games kan ook een ander blijvend effect hebben op je leven. Zo zijn er bij Grand Theft Auto: Vice City, net als bij de andere games uit de serie, meerdere radiostations die te beluisteren zijn als je het spel in bijvoorbeeld een auto door de stad rijdt. Een van die radiostations in dat spel was Radio Espantosa. Al snel werd dat mijn favoriet. Het bracht mij in aanraking met muziek die ik op dat moment nauwelijks kende: Zuid- en Midden-Amerikaanse klanken. Naar aanleiding daarvan heb ik verschillende albums aangeschaft. Onder andere van Deodato, Lonnie Liston Smith en Machito and his Afro-Cuban Orchestra. Ik ben het spel nog altijd dankbaar.

Anders dan bijvoorbeeld een film, waar het hooguit slechts enkele uren betreft gaat het in games vaak over tientallen uren waarin je aan de muziek wordt blootgesteld.  Bovendien wordt de muziek dan herhaaldelijk geassocieerd met een positieve ervaring. Je speelt tenslotte omdat je het leuk vindt.

Als de juiste muziek bij een spel zit versterkt dat de game-ervaring. En andersom, als de juiste game aan bepaalde muziek wordt gekoppeld krijgt die muziek een extra  emotionele lading. Die neem je vervolgens mee in de echte wereld.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…