Doorgaan naar hoofdcontent

Play that Funky Music

door Jeroen

Zo'n 20 jaar geleden gaf een vriend van me zijn PlayStation te leen. Ik moest maar eens dat spel spelen dat hij had: Final Fantasy VII. Niet heel enthousiast begon ik aan het spel met in mijn achterhoofd het plan om het na een paar dagen weer terug te geven. De graphics waren beperkt en ik leek midden in een verhaal terecht te zijn gekomen. Niet geheel verrassend voor mensen die het spel kennen, werd ik echter al snel datzelfde verhaal ingetrokken. Vele uren per dag was ik bezig met de avonturen van Cloud en zijn vrienden. En als ik dan uiteindelijk ging slapen droomde ik er over verder.

Op dat moment realiseerde ik me nog niet welke rol de muziek hierbij speelde.  De muziek bij dat Final Fantasy spel (gecomponeerd door Nobuo Uematsu) was in midi. In combinatie met de geluidsmogelijkheden van de PlayStation had het een beperkt maar karakteristiek geluid.  In totaal bevatte de game enkele uren aan verschillende tracks die elk gekoppeld waren aan verschillende locaties en gebeurtenissen in het spel. Zolang je in die situatie bleef werd de desbetreffende track herhaald. Met de vele honderden uren die ik uiteindelijk het spel heb gespeeld heb ik veel van die muziek vaak voorbij horen komen. "Aerith's Theme" is voor de meesten de meest memorabele track bij het spel, maar voor mij persoonlijk is dat "Anxious Heart".  Niet alleen vind ik dat de mooiste, maar sindsdien zit het gebeiteld in mijn hoofd. Talloze keren heb ik de enerzijds onheilspellende, maar anderzijds ook heel vredige track in mijn gedachten gehoord. Het is deel geworden van de soundtrack van mijn leven. Nog altijd roept het een fijn gevoel op.

Muziek uit games kan ook een ander blijvend effect hebben op je leven. Zo zijn er bij Grand Theft Auto: Vice City, net als bij de andere games uit de serie, meerdere radiostations die te beluisteren zijn als je het spel in bijvoorbeeld een auto door de stad rijdt. Een van die radiostations in dat spel was Radio Espantosa. Al snel werd dat mijn favoriet. Het bracht mij in aanraking met muziek die ik op dat moment nauwelijks kende: Zuid- en Midden-Amerikaanse klanken. Naar aanleiding daarvan heb ik verschillende albums aangeschaft. Onder andere van Deodato, Lonnie Liston Smith en Machito and his Afro-Cuban Orchestra. Ik ben het spel nog altijd dankbaar.

Anders dan bijvoorbeeld een film, waar het hooguit slechts enkele uren betreft gaat het in games vaak over tientallen uren waarin je aan de muziek wordt blootgesteld.  Bovendien wordt de muziek dan herhaaldelijk geassocieerd met een positieve ervaring. Je speelt tenslotte omdat je het leuk vindt.

Als de juiste muziek bij een spel zit versterkt dat de game-ervaring. En andersom, als de juiste game aan bepaalde muziek wordt gekoppeld krijgt die muziek een extra  emotionele lading. Die neem je vervolgens mee in de echte wereld.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…