Doorgaan naar hoofdcontent

Down the Barrel of a Gun


Door Jeroen

Ik ben geen fan van first person shooters (FPS), maar toch denk ik dat dat nog wel eens gaat komen. De spellen zijn nu alleen nog niet klaar voor mij.
Ik heb in de loop van de tijd meerdere spellen de kans gegeven om mij te overtuigen. Ik speelde Wolfenstein 3D en Unreal al in de vorige eeuw. Meer recentelijk heb ik ook nog wel pogingen gewaagd met spellen uit de Call of Duty serie, Star Wars Battlefront en Battlefield.
Het principe van de FPS spreekt me wel aan, maar de vertaling die er nu is niet. De equivalent van de FPS uit het echte leven is voor de meeste mensen gelukkig geen echte oorlog, maar paintball of een laserspel zoals laserquest. Die spellen vind ik wel leuk om te doen. Waar zit het verschil dan in?
Bij de ‘echte spellen’ haal je informatie uit je omgeving die 360° om je heen is in maximale resolutie, met geluid dat eveneens uit het meest optimale surround sound bestaat. Bovendien gebruik je alle spieren en mogelijke houdingen om te zien voor je gezien wordt en te raken voor je geraakt wordt. Je kunt oneindig veel nuances leggen in de gebaren naar je teamgenoten voor de communicatie.
In vergelijking met de FPS’s die er momenteel zijn ligt de focus meer op inzicht, inventiviteit en strategie in plaats van skill. Het is ook bijna ondoenlijk om al die mogelijkheden te vangen in een controller, muis of keyboard en een scherm dat slechts een beperkt deel van je gezichtsveld bedekt.
Met de ontwikkeling van virtual reality komt de spelervaring waar ik naar uit kijk wel steeds dichterbij. Een hoge resolutie in de vier dimensies zonder delay, en ook belangrijk, veel vrijheidsgraden in mijn beweging. De hand waarmee ik schiet en die regelmatig in beeld is, moet door voldoende feedback als in de ‘rubber hand illusion’ een deel van mijn lichaam worden. Als dat er allemaal eenmaal is, dan ben ik eerste persoon die wil schieten.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.