Doorgaan naar hoofdcontent

Ontdekkingsreis

Afgelopen week begon er weer wat te borrelen. Ik speel nog steeds dagelijks een potje The Binding of Isaac. Ik wist een nieuw item te ontdekken en merkte bij mezelf een gevoel van verwondering op.

Ik dacht daar verder over na: is het ontdekken één van de belangrijke ervaringen van het spelen van games?



In games ben je bezig met het spelen van een verhaal. Of dat nou Tetris of The Elder Scrolls V: Skyrim is. Ook een high score zetten of een potje Mario Kart met je neef is een "verhaal". In die verhalende bezigheid zit een stuk ontdekking.

Heb je ooit Super Mario Bros. 3 of Super Mario World gespeeld? In die games zitten heel veel geheime uitgangen, verborgen items en secret levels. Het is aan de speler om deze te ontdekken. Ik moet wel zeggen dat veel games tegenwoordig het ontdekken niet langer overlaten aan de speler, maar dat is een andere discussie.

Dat de gamer op deze manier de game eigen maakt is van cruciale waarde. Het is zijn game ervaring, juist door dat hij ten alle tijden de game heeft ontdekt.

Ik ga hier binnenkort verder op door. Nu wil ik weer een nieuw item ontdekken.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…