Doorgaan naar hoofdcontent

Kleding en games

Ik ben er weer! Ik heb een weekendje Newcastle erop zitten en vanochtend ben ik weer aangekomen. Het was leuk, gezellig met mijn vader rondgewandeld, musea bezocht, wat biertjes gedronken en veel gekletst.

Ook heb ik bij Primark voor zes pond een Street Fighter t-shirt gekocht - zie links.



Eigenlijk draag ik zelden kleding gebaseerd op games. De meeste games die verschijnen op t-shirts en hoodies wil ik niet mee geassocieerd worden. Call of Duty, Assassin's Creed bijvoorbeeld. Prima games hoor, maar ik wil niet dat iemand denkt dat ze tot mijn favoriete games behoren.

Gesproken over favoriete games, ik zal ook geen dingen van The Legend of Zelda dragen. Waarom dan wel Street Fighter? Het design met rood, blauw en wit vind ik netjes gedaan - inclusief de blokjes die niet goed op elkaar aansluiten. Ik heb zelf wel enige affiniteit met Street Fighter, de langlopende fighting game serie van Capcom. Vooral Super Street Fighter II voor de SNES op de basisschool staat me goed bij. Blanca, Ryu, M. Bison...

Toch zal ik niet snel iets anders aantrekken. Het is voor mij erg dubbel: enerzijds laten we door het dragen van kleding laten zien wat voor hobby's we zoal hebben. Fan zijn van een band, voorkeur hebben voor een levensstijl of het dragen van een soort pet. Maar tegelijkertijd is het ook een vorm van afzondering: ik draag dit juist omdat ik er fan van ben - maar je kan toch ook fan zijn zónder dat te dragen?

Ik ben blij met mijn t-shirt, maar zal iemand anders denken dat ik een die-hard Street Fighter fan ben nu? Ik weet het niet.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…