Doorgaan naar hoofdcontent

Onttovering van de wereld, betovering van de game

Ik schreef eerder al een kort stukje over de onttovering van de wereld. Het is een theorie van Max Weber, één van de grondleggers van sociologie. Hij merkte hoe de mens van een magisch wereldbeeld naar een logische, mechanische wereld is gegaan. Het heeft te maken met levensbeschouwing; hoe de mens zich verhoudt tot het grotere plaatje en het eigen bestaan. 



In een notendop: vroeger geloofden we dat er een persoonlijke God was die voor ons zorgde. Als het regende, was dat Zijn wil. Als je ziek werd, had je waarschijnlijk iets fouts gedaan. Als je een goede oogst had, was je daar dankbaar voor. Met de wetenschappelijke revolutie is een hele hoop verklaard. Wie nog in God gelooft, ziet Hem niet als een bebaarde man in de wolken en zal de enge buurvrouw niet verdenken van hekserij. Met de onttovering van de wereld zijn een hoop bijgeloven van onze voorouders verdwenen.

Er is één belangrijk argument tegen deze beweging in te brengen. Want naast dat we niet langer geloven in God, missen we wat heet een "ultimate concern". Met het geloven in een persoonlijke God is een hoop meegemoeid: ook het idee dat onze redding gegarandeerd is (en daarmee is dus ook te verklaren waarom mensen zich aansluiten bij sekten en extremistische organisaties: ze beloven dat wat jij doet door hogere machten is gelegitimeerd).

Ik heb geen geloof. Als ik er goed voor ga zitten, dan moet ik bekennen dat ik geen idee heb wat er met mij gebeurd na mijn dood. Of er überhaupt een reden is waarom ik besta. Waarom ik nog de moeite doe om dagelijks uit bed te komen.

Wat heeft dit met games te maken? Ik ben van mening dat het medium zo populair is, omdat het de speler een doel geeft, een reden om te spelen. Je weet niet of je leven zin heeft, maar Mario's leven wel. Hij heeft één doel, één taak: de prinses redden van het kwaad.

Het mythologische aspect is ook zeer belangrijk. Misschien dat ik daar binnenkort wat over zal schrijven.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.