Doorgaan naar hoofdcontent

Lost in translation: keuzes in cover art

Grote games worden wereldwijd uitgebracht. Omdat niet elk land dezelfde cultuur en waarden kent, verschijnen games met verschillende covers. Een goed voorbeeld hiervan is dat van Ico.

Rechts hebben we de Amerikaanse cover, links de Europese
Het moet als geen verrassing komen dat Ico in Noord-Amerika een gigantische flop was, ondanks de lovende recensies. Laten we eerlijk zijn: de rechter ziet eruit als Photoshop fan art, en heeft geen thema. De linker daarentegen is dromerig, en roept melancholie op. Een ondergaande zon, twee figuren die hand-in-hand over een vlakte rennen met vreemde gebouwen.

Het plaatje, de cover, die wordt meegegeven aan een game moet veel zeggen over de game zelf. Een mogelijke koper moet worden overgehaald, het moet herkenbaar zijn en een eigen identiteit hebben. Toch lukt dat niet altijd. Hier nog wat voorbeelden van vreemde, opmerkelijke verschillen in cover art.

Zelf heb ik het idee dat Amerikaanse coverart doorgaans agressiever is, meer de toon legt op actie en geweld. Neem deze twee covers van Kirby: Squeak Squad.
Zie je het subtiele verschil van Kirby, die rechts "boos" is en links niet? Het is dezelfde game verder, maar door een piepklein detail wordt de illusie gewekt dat Kirby boos is.



Hetzelfde is met deze cover, van Final Fantasy VII: Dirge of Cerberus. Links is de meer traditionele Final Fantasy-stijl afbeelding. Rechts is deze uitgekomen in Westerse landen, ook in Europa en Noord-Amerika. Hoofdpersonage Vincent kijkt je boos aan, met een groot vuur achter zich. Links is stijlistisch, rijk versierd en is open voor interpretatie.


Gesproken over Final Fantasy, gelukkig werd de "goede" versie in Europa uitgebracht, namelijk de linker. De rechter verscheen in Noord-Amerika. Waarom? Het is de twaalfde game in de serie, mensen zijn bekend met Final Fantasy, maar niet met de personages. Links is mooi, interessant.


Misschien houden Amerikanen niet van character artwork. Ook voor Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots werd de artwork geruild voor een afbeelding van het personage.

Waarom de keuze valt op een andere cover is mij soms een raadsel. 

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.