Doorgaan naar hoofdcontent

Hoera voor racistische games!

Ik ben vrij politiek correct. Ik walg van racisme, seksisme en andere vormen van discriminatie. Ik noem mijn homoseksuele collega geen flikker. Kanker is al erg genoeg, dus ik hoef het niet dagelijks te gebruiken. Ik geloof in de individuele keuzes van een mens, niet dat deze inherent zijn aan het hebben van huidskleur of geloofsovertuiging.

Het kan dan als een verrassing komen dat ik ontzettend blij ben dat er een game is met racistische elementen. 


Misschien weet je het nog wel van geschiedenis op de middelbare school. Voor de Tweede Wereldoorlog kende we in Nederland de zogenaamde verzuiling: mensen waren katholiek, protestants, socialistisch of liberaal (de laatste viel vaak samen met protestants zijn). Mensen hadden een eigen club, een eigen vakbond, een eigen gemeenschap. Ironisch genoeg waren het de verzuilde omroepen die de ontzuiling in werking hebben gezet. Nadat het protestantse radioprogramma was afgelopen bleef je luisteren naar wat het katholieke programma te melden had. Helemaal met de introductie van de tv: mensen kregen snel door dat "die andere mensen" ook prima waren. Dit gevolg van blootstelling aan media is een goede ontwikkeling geweest. 

Van een veilige afstand kunnen mensen via radio, tv en tegenwoordig ook internet een kijkje nemen in de ervaring van anderen. Games maken dat plaatje compleet, omdat je als consument van games zelf een rol hebt in het verhaal: jij moet spelen, anders is er geen game ervaring.

Games hebben te vaak veilig gespeeld. Louter vermaak. Maar dat hoeft niet. Films kunnen vermaken én raken, boeken kunnen je naar vreemde werelden brengen en alsnog je menselijkheid raken. De game Mafia III is hopelijk zo'n game, waar je met plezier kan spelen en wat van kan leren. De game begint met een boodschap. De tekst luidt:

De tekst op het begin van Mafia III.

"Mafia III takes place in a fictionalized version of the American South in 1968. We sought to create an authentic and immersive experience that captures this very turbulent time and place, including depictions of racism. We find the racist beliefs, language, and behaviors of some characters in the game abhorrent, but believe it is vital to include these depictions in order to tell Lincoln Clay's story.

"Most importantly, we felt that to not include this very real and shameful part of our past would have been offensive to the millions of who face--and still face--bigotry, discrimination, prejudice, and racism in all its forms."

In een eerder stuk schreef ik al dat ik van mening ben dat er meer controversiële games moeten komen. Games worden beleefd door spelers. Ik als blanke man van 29 heb het allesbehalve moeilijk. Door een game te maken met een donker hoofdpersonage in de turbulente tijd van de jaren '60 in de zuiderlijke staten van Amerika kan er veel geleerd worden. Racisme is nog steeds actueel, discriminatie een dagelijkse ervaring voor veel mensen met een niet-blanke huid, helemaal in de Verenigde Staten.

Middels het spelen van games kunnen we in andermans digitale huid kruipen. Met wat voor huidskleur dan ook. Ik zei toch dat ik politiek correct ben?

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…