Doorgaan naar hoofdcontent

Hoera voor racistische games!

Ik ben vrij politiek correct. Ik walg van racisme, seksisme en andere vormen van discriminatie. Ik noem mijn homoseksuele collega geen flikker. Kanker is al erg genoeg, dus ik hoef het niet dagelijks te gebruiken. Ik geloof in de individuele keuzes van een mens, niet dat deze inherent zijn aan het hebben van huidskleur of geloofsovertuiging.

Het kan dan als een verrassing komen dat ik ontzettend blij ben dat er een game is met racistische elementen. 


Misschien weet je het nog wel van geschiedenis op de middelbare school. Voor de Tweede Wereldoorlog kende we in Nederland de zogenaamde verzuiling: mensen waren katholiek, protestants, socialistisch of liberaal (de laatste viel vaak samen met protestants zijn). Mensen hadden een eigen club, een eigen vakbond, een eigen gemeenschap. Ironisch genoeg waren het de verzuilde omroepen die de ontzuiling in werking hebben gezet. Nadat het protestantse radioprogramma was afgelopen bleef je luisteren naar wat het katholieke programma te melden had. Helemaal met de introductie van de tv: mensen kregen snel door dat "die andere mensen" ook prima waren. Dit gevolg van blootstelling aan media is een goede ontwikkeling geweest. 

Van een veilige afstand kunnen mensen via radio, tv en tegenwoordig ook internet een kijkje nemen in de ervaring van anderen. Games maken dat plaatje compleet, omdat je als consument van games zelf een rol hebt in het verhaal: jij moet spelen, anders is er geen game ervaring.

Games hebben te vaak veilig gespeeld. Louter vermaak. Maar dat hoeft niet. Films kunnen vermaken én raken, boeken kunnen je naar vreemde werelden brengen en alsnog je menselijkheid raken. De game Mafia III is hopelijk zo'n game, waar je met plezier kan spelen en wat van kan leren. De game begint met een boodschap. De tekst luidt:

De tekst op het begin van Mafia III.

"Mafia III takes place in a fictionalized version of the American South in 1968. We sought to create an authentic and immersive experience that captures this very turbulent time and place, including depictions of racism. We find the racist beliefs, language, and behaviors of some characters in the game abhorrent, but believe it is vital to include these depictions in order to tell Lincoln Clay's story.

"Most importantly, we felt that to not include this very real and shameful part of our past would have been offensive to the millions of who face--and still face--bigotry, discrimination, prejudice, and racism in all its forms."

In een eerder stuk schreef ik al dat ik van mening ben dat er meer controversiële games moeten komen. Games worden beleefd door spelers. Ik als blanke man van 29 heb het allesbehalve moeilijk. Door een game te maken met een donker hoofdpersonage in de turbulente tijd van de jaren '60 in de zuiderlijke staten van Amerika kan er veel geleerd worden. Racisme is nog steeds actueel, discriminatie een dagelijkse ervaring voor veel mensen met een niet-blanke huid, helemaal in de Verenigde Staten.

Middels het spelen van games kunnen we in andermans digitale huid kruipen. Met wat voor huidskleur dan ook. Ik zei toch dat ik politiek correct ben?

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…