Doorgaan naar hoofdcontent

Dualistiek

Als ik naar de wereld om mij heen kijk, heb ik het idee dat we in een sterk dualistische wereld leven. Sociaal-cultureel is dat terug te leiden naar Plato, neoplatonistisch denken en de sterke scheiding van het stoffelijke en het geestelijke in het christendom.

Plato schreef over de wereld van de ideeën, een perfecte denkwereld. De dingen om ons heen zijn louter kopieën daarvan. Later ontwikkelde het neoplatonistische denken zich in Rome - het idee van de eminatie van de geest, die als een fontein langzaam tot ons komt.

In de Middeleeuwen nam de kerk deze opvattingen en ging er mee verder. Dat merk je terug in ons taalgebruik, ons denken en doen. Het is goed of slecht, wit of zwart, je bent voor me, of tegen me. Er is geen grijs gebied.

Hoe verhoudt dit zich tot gamen? In welke hoedanigheid kan ik dat terugvinden? Ik ben er nog niet overuit.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.