Doorgaan naar hoofdcontent

Do the Mario!

Afgelopen week verscheen er een artikel op Kotaku over een programmeur met de naam Kaze Emanuar die zelf een Super Mario game heeft gemaakt. Het draagt de ietwat overdreven titel Super Mario 64: Last Impact, maar het is een indrukwekkend resultaat van één fan.

Super Mario 64: Last Impact is een compleet nieuwe game
De kans is groot dat binnen no-time Nintendo werk van maakt om zijn project offline te krijgen. Dat deden ze eerder met No Mario's Sky en de Pokémon fangame. De vraag is, van wie is Mario eigenlijk?



Wat Kaze Emanuar gedaan heeft met Super Mario 64: Last Impact is een knap staaltje werk. Zijn Super Mario 64 kan helaas niet op een Nintendo 64 gespeeld worden natuurlijk, maar wel op PCs. Middels het aanpassen van de code heeft deze die-hard fan zelf talloze levels, vijanden en nieuwe gameplay mechanics toegevoegd.

We kunnen het hebben over de vraag of dit mag, wettelijk gezien. Echt boeiend vind ik dit niet. Wat ik mij afvraag is in hoeverre we kunnen spreken van een Super Mario game. Kaze heeft de code gebruikt van een game van Nintendo, de ontwikkelaar en uitgever. Het personage Mario mag ook niet zomaar gebruikt worden. Maar wat is het wat het een "Super Mario" game máákt? Dat is voor als video game filosoof interessant.

Is een tekening van Mario, ook Mario?
Het korte antwoord is weer eentje gebaseerd op de feiten: deze game is niet van Nintendo en is niet officieel uitgebracht. Maar stel dat je vijfjarig nichtje een tekening maakt van een ventje met een rode pet en een blauwe tuinbroek en zegt dat het Mario is. Zou je daar tegen in gaan? Heeft zij het "fout"? Ik mag hopen dat jij niet zo tegen je vijfjarig nichtje doet, want het getekende personage is niet meer of minder "Mario" dan die van Nintendo.

In het proces tussen game en gamer kan de laatste gezien worden als co-creator. Een studio, soms met meer dan 200 mensen, kan zo hard haar best doen om een goede game neer te zetten, maar alles wat ontworpen is moet door een speler ervaren worden. Het is aan de gamer om op de juiste knoppen te drukken en aan betekenis te geven wat de gameplay doet en het verhaal ons vertelt.

Wie of is Mario precies? De games doen geen moeite om een concreet beeld te scheppen van het personage. Een Amerikaanse loodgieter van Italiaanse afkomst, die middels een rioolpijp in Mushroom Kingdom terecht komt. Veel woorden spreekt hij niet: hij is wel een ster in kartracen, tennisen, vechten, golfen enzovoorts.

Met die gedachte, van wie is Mario? Mijn Mario verschilt waarschijnlijk aanzienlijk met die van jou. Mijn eerste ervaring met het personage was niet op de NES of SNES, maar Super Mario Land op de GameBoy. En voor wie de Super Mario Bros. film heeft gezien, kan misschien een totaal andere opvatting hebben over het personage. 

Ik zou zelf zeggen dat Nintendo misschien het personage in bezit heeft, maar er zeker geen zeggenschap over heeft. Wat Kaze heeft gedaan met zijn game is meer toevoegen aan het personage. 

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…