Doorgaan naar hoofdcontent

Suspension of suspension of disbelief

Wereldwijd zijn er meer en meer universiteiten die oog hebben voor games. Het is een breed veld: van culturele verschillen in games en van gamers, genderstudies, narratologie, games en opvoeding - noem maar op. De Universiteit van Bergen in Noorwegen is ook bezig. Het project Games and Transgressive Aesthetics (GTA) heeft als doel na te gaan in hoeverre spelers omgaan met controversiële inhoud in games. Binnenkort gaat er een onderzoek van start, waar ik mij voor heb opgegeven. Mocht je ook interesse hebben, geef je vooral op. Wat ik mij afvraag, is in hoeverre ik nog kan bijdragen aan het onderzoek.

Suspension of disbelief

De filosoof en schrijver Samuel Coleridge introduceerde in 1817 het begrip "suspension of disbelief". Het wilt zeggen dat jij, als toeschouwer, je scepticisme en ongeloof laat varen als je naar een film of serie kijkt. Er is geen Middle-earth, maar als je de Lord of the Rings films kijkt, ga je mee in het verhaal, anders kan je er niet van genieten. Als je een boek leest van Stephen King, verpest je het voor jezelf als je het concept van monsters mentaal verwerpt.

Dat is niet anders voor games. Geregeld in games zijn er deuren die niet open kunnen, omdat de mogelijke kamer daar achter geen nut heeft. Levels zijn afgebakende werelden. Als speler weet je dat best, maar toch denk je daar niet over na. 

Waar ik nu mee zit, is dat ik een suspension of suspension of disbelief heb ontwikkeld. In plaats van kunnen opgaan in een game, kijk ik met een andere blik naar wat ik speel. Daar is op zich niks mis mee natuurlijk, want daardoor denk ik en schrijf ik over games op de manier zoals ik doe. Is het überhaupt mogelijk een brug te slaan tussen speler en spel?

Insider-outsider dilemma

In de sociale wetenschap - voornamelijk antropologie - is er een onopgeloste kwestie van het insider-outsider dilemma. Het wilt zeggen dat als onderzoeker je te maken krijgt met (onbewuste) vooroordelen. Als je als blanke Nederlandse man gaat kijken naar het gedrag van blanke Nederlandse mannen bestaat er de kans dat bepaalde trekken je niet opvallen of dat je er niet bij stilstaat. Anderzijds is het ook een probleem: kan je als blanke Nederlandse man weten wat een Egyptische moslima doormaakt? Het is een onoverkomelijke kloof tussen observeren en ervaren. 

Ik zal mijzelf geen game onderzoeker noemen in de traditionele zin van het woord. Gelukkig is "filosoof" geen beschermde titel en mag ik mijzelf wel zo noemen. Als video game filosoof heb ik een andere blik op games. Als ik zelf een game speel, doe ik dat niet als de doorsnee gamer. Ik probeer levensbeschouwelijke elementen te bespeuren in het verhaal; ben bewust bezig het verhaal te analyseren; ik kijk kritisch naar gameplay. En daar zit de crux: ik hanteer een outsider's perspectief als het op gamen aankomt. Ervaar ik controversiële inhoud wel als zodanig? Kan ik een suspension of suspension of suspension of disbelief proberen te hanteren?

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…