Doorgaan naar hoofdcontent

Suspension of suspension of disbelief

Wereldwijd zijn er meer en meer universiteiten die oog hebben voor games. Het is een breed veld: van culturele verschillen in games en van gamers, genderstudies, narratologie, games en opvoeding - noem maar op. De Universiteit van Bergen in Noorwegen is ook bezig. Het project Games and Transgressive Aesthetics (GTA) heeft als doel na te gaan in hoeverre spelers omgaan met controversiële inhoud in games. Binnenkort gaat er een onderzoek van start, waar ik mij voor heb opgegeven. Mocht je ook interesse hebben, geef je vooral op. Wat ik mij afvraag, is in hoeverre ik nog kan bijdragen aan het onderzoek.

Suspension of disbelief

De filosoof en schrijver Samuel Coleridge introduceerde in 1817 het begrip "suspension of disbelief". Het wilt zeggen dat jij, als toeschouwer, je scepticisme en ongeloof laat varen als je naar een film of serie kijkt. Er is geen Middle-earth, maar als je de Lord of the Rings films kijkt, ga je mee in het verhaal, anders kan je er niet van genieten. Als je een boek leest van Stephen King, verpest je het voor jezelf als je het concept van monsters mentaal verwerpt.

Dat is niet anders voor games. Geregeld in games zijn er deuren die niet open kunnen, omdat de mogelijke kamer daar achter geen nut heeft. Levels zijn afgebakende werelden. Als speler weet je dat best, maar toch denk je daar niet over na. 

Waar ik nu mee zit, is dat ik een suspension of suspension of disbelief heb ontwikkeld. In plaats van kunnen opgaan in een game, kijk ik met een andere blik naar wat ik speel. Daar is op zich niks mis mee natuurlijk, want daardoor denk ik en schrijf ik over games op de manier zoals ik doe. Is het überhaupt mogelijk een brug te slaan tussen speler en spel?

Insider-outsider dilemma

In de sociale wetenschap - voornamelijk antropologie - is er een onopgeloste kwestie van het insider-outsider dilemma. Het wilt zeggen dat als onderzoeker je te maken krijgt met (onbewuste) vooroordelen. Als je als blanke Nederlandse man gaat kijken naar het gedrag van blanke Nederlandse mannen bestaat er de kans dat bepaalde trekken je niet opvallen of dat je er niet bij stilstaat. Anderzijds is het ook een probleem: kan je als blanke Nederlandse man weten wat een Egyptische moslima doormaakt? Het is een onoverkomelijke kloof tussen observeren en ervaren. 

Ik zal mijzelf geen game onderzoeker noemen in de traditionele zin van het woord. Gelukkig is "filosoof" geen beschermde titel en mag ik mijzelf wel zo noemen. Als video game filosoof heb ik een andere blik op games. Als ik zelf een game speel, doe ik dat niet als de doorsnee gamer. Ik probeer levensbeschouwelijke elementen te bespeuren in het verhaal; ben bewust bezig het verhaal te analyseren; ik kijk kritisch naar gameplay. En daar zit de crux: ik hanteer een outsider's perspectief als het op gamen aankomt. Ervaar ik controversiële inhoud wel als zodanig? Kan ik een suspension of suspension of suspension of disbelief proberen te hanteren?

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.