Doorgaan naar hoofdcontent

Sprechen sie games?

Eline heeft Journey uitgespeeld. Na eerst haar Flower hebben laten zien, speelde ze van de week de andere game van Thatgamecompany. Twee dagen later vertelde ze zelf de game te hebben uitgespeeld. Ik was apetrots.

Op het moment dat ik haar Journey liet zien, viel mij iets op. Eline spreekt niet de game beeldtaal waar ik zo vertrouwd mee ben. Dat is geen kritiekpunt, in tegendeel: het maakt begrijpelijk hoe niet-gamers moeite hebben het medium te verstaan. Daarnaast heb ik gisteren BioShock: The Collection gekocht, een remaster verzameling van de BioShock games.


Volg de pijl om de game uit te spelen

Journey is traditioneler qua gameplay dan Flower; het personage bestuur je met de linker thumbstick, de rechter bestuurt de camera. Het zijn twee handbewegingen die tegelijkertijd gedaan kunnen worden, maar dat vereist een bepaalde souplesse. Om te zien waar je heen moet gaan is dus niet altijd in beeld. Ik merkte dat Eline anders naar game keek dan ik. Met mijn jarenlange ervaring in het spelen van games hoefde ik niet na te denken waar ik heen moest of wat ik moest doen. Tegelijkertijd was er ook een moment dat zich juist liet lijden door de game, terwijl ik dat moment oversloeg maar daardoor juist langer deed over hetzelfde stuk. Dat ik dacht de game beter te lezen wilt dus niet zeggen dat ik het daardoor ook beter begrijp.

Boven in beeld geeft een gouden pijl het doel aan.
BioShock is een first-person shooter; de camera is het hele gezichtspunt. Ik ben bekend met de game en neem graag mijn tijd. Bovendien speel ik het op de allerhoogste moeilijkheidsgraad, juist omdat ik er zo vertrouwd mee ben. Zo nu en dan komt er een pop-up naar boven, die oppert om op een knop te drukken zodat ik de kaart zie of mij er aan herrinert dat ik naar een bepaalde kamer moet. Dit kan je overigens uitzetten en heb dat ook gedaan.

Dat er zo'n herrinering in zit is begrijpelijk. BioShock kent min of meer traditionele levels, maar deze zijn bijzonder groot en zijn verschillende manier om deze te doorlopen. Journey daarentegen is een simpele, elegante game, zonder sterke narratief of uitdagende gameplay. Afgezien van een paar korte momenten waarbij gecommuniceerd wordt dat X springen is en O ervoor zorgt dat je energie kan herladen, laat de game je volledig vrij.

Gulden middenweg

Ik vraag me of er een balans te vinden is tussen deze twee uitersten. BioShock is een uitdagende game, maar deze manier breekt de immersie. Ik weet best dat ik een game speel die ik al tientallen keren eerder heb gespeeld, maar dat wilt niet zeggen dat ik alsnog graag me laat verrassen door de gamewereld en het verhaal. Een pop-up die me wijst op het menu is dan onnodig en storend. Journey is zo elegant en strak dat er geen ruimte is voor meer tekst en uitleg. Dat hoeft in principe ook niet, maar dat neemt niet weg dat het niet duidelijk wat er gedaan moet worden. Ik zou zelfs opperen dat game ontwikkelaars daar rekening meehouden, want door beter communicatief te zijn in de game kunnen niet-gamers of beginnende gamers minder het gevoel hebben alsof ze in het diepe water worden gegooid. 

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…