Doorgaan naar hoofdcontent

Nomen est omen


Meer dan anderhalve maand geleden schreef ik een stuk over mijn ergernis over video game titels. Dishonored en het aankomende vervolg is hier een goed voorbeeld van. De game is uitgekomen in 2012 en is gemaakt door de Franse ontwikkelaar Arkane Studios. De combinatie van first-person en stealth was bijzonder goed ontvangen. In de game bestuur je Corvo Attano, bodyguard van de Keizerin, die net terugkomt van een lange reis. Het rijk is in verval; een rattenplaag heeft de stad Dunwall in zijn greep. De Keizerin wordt vermoord en Princess Emily wordt ontvoerd. Corvo krijgt de schuld - vandaar de naam Dishonored, onteerd.

Let op: enkele spoilers voor Dishonored vanaf dit punt.

Corvo weet dankzij een groep loyalisten te ontsnappen. In een droom verschijnt er een mysterieus persoon, de "Outsider", die Corvo bovennatuurlijke krachten schenkt. Verschillende missies moeten ondernomen worden om de verantwoordelijken uit te schakelen. Dat kan op verschillende manieren. De game heeft een karma-systeem: door zo weinig mogelijk slachtoffers te maken heeft een betere uitkomst dan door iedereen over de kling te jagen. Sterker nog, het is mogelijk om geen één slachtoffer te maken, door tegenstanders bijvoorbeeld te verbannen of een geheim openbaar te maken.

De game eindigt met Emily te hebben gered van de loyalisten, die Corvo hebben verraden. In een filmpje zie je hoe Emily als Keizerin is. Door veel slachtoffers te maken is Emily wraakzuchtig en regeert met ijzeren hand. Met zo weinig mogelijk dood en verderf is zij een goede heerser, die een nieuw gouden tijdperk voor het Rijk inluidt.

En dan nu het vervolg, met de weinig originele titel Dishonored 2. Wat tot zover bekend is, is dat Emily van de troon word gestoten. De game kan gespeeld worden als Corvo, maar ook als Emily - een leuke toevoeging. Betreft gameplay is het soortgelijk; vanuit een first-person view, gebruikmakend van wapens en mystieke krachten. Nu de vraag: wie is er "dishonored" in Dishonored 2? Emily is van de troon gestoten. Ik zou een titel als Dethroned geweldig hebben gevonden; in dezelfde stijl met het voorvoegsel "de-", een ontkennend of negatief geladen woord. Heeft het een 2 vanwege twee speelbare personages? Dan zou Two Dishonored zelfs een elegantere titel zijn.

De naam die een tekst - een cultureel object dat "gelezen" kan worden - draagt zegt iets over de tekst zélf. De naam is onderdeel van de opvatting, hoe er gedacht word over de game. Door een game een sterkere naam te geven, een originele en eigen naam, krijgt het een plek in het collectief bewustzijn, los gezien van het origineel. We hebben het over De Gevangene van Azkaban, niet Harry Potter 3. Return of the Jedi, niet Star Wars 6.

Game ontwikkelaars en uitgevers zouden onderhand mogen doorhebben dat een gamer bekend is met games. Spelers van het origineel zijn op de hoogte van het vervolg; mogelijk nieuwe spelers hebben naar alle waarschijnlijkheid toegang tot internet. Als ik "dishonored" google, zie ik een link naar het Wikipedia artikel, de officiële website, YouTube-filmpjes. Als ik "dishonored 2" google, krijg ik dezelfde resultaten. Het mag dus best een spannendere titel dragen dan Naam van het Origineel 2

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.