Doorgaan naar hoofdcontent

No Place for Bravery: weer een Shadow of the Colossus imitatie?

De roguelike No Place for Bravery is gisteren aangekondigd voor PC en Mac. De game doet qua design denken aan The Legend of Zelda: A Link to the Past en Hyper Light Drifter. Het verhaal, het doel, is enorme goddelijke wezens neer te halen die een groot deel van de mensheid hebben vernietigd. No Place for Bravery leent dus ook van Shadow of the Colossus. Net zoals Prey for the Gods dat doet.

Op zich is dat interessant; dat een game van meer dan tien jaar oud een blijvende impact heeft. Sommige genres en stijlen hebben meer tijd nodig om van de grond te komen. In tal van games worden honderden vijanden over de kling gejaagd, maar niet in dit soort games.

Het heeft daarmee iets meer mythisch en episch. De gewone mens tegen een halfgod bijvoorbeeld. Het leent sterk van Griekse mythen als Perseus en de Minotaurus. In dit geval is de speler voorbestemd om door een enorm wezen uit te schakelen de wereld te bevrijden van het kwaad. Ik zie daar in een typisch verlangen van de mens om terug te keren naar een betoverende wereld.

Momenteel ben ik bezig met Journey; ik zal daar ook mijn gedachten op loslaten.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…