Doorgaan naar hoofdcontent

Journey: het betreden van heilige grond


Journey van Thatgamecompany is één van de games van PlayStation Plus van deze maand. De game werd voor het eerst uitgebracht in maart 2012 voor de PlayStation 3. In juli 2015 werd de game opnieuw uitgebracht voor de PlayStation 4. Thatgamecompany's vorige werk Flower is één van de allerbeste indie- en art games en ik was dan ook al jaren zeer benieuwd naar Journey. Ik heb de game in twee sessies uitgespeeld en ik was zeer onder de indruk. Het is grafisch sterk, maar vooral thematisch is het werkelijk een meesterwerk. 

Zwijgen is goud

De designregel "less is more" is perfect van toepassing op Journey: de game is uitgespeeld in ongeveer twee uur tijd en heeft weinig aankleding. Wat het wel heeft, is van fundamentele waarde.

Journey begint in een woestijn, aan de horizon een enorme berg. Je bestuurt een figuur, gekleed in rood gewaad, met een zwart masker voor het gezicht. Zonder tekst in beeld of gesproken woorden wordt duidelijk gemaakt dat het doel van het personage is om naar de berg wilt gaan.

De game is strak; er zijn weinig kleurvariaties. Een helderblauwe lucht, een rood gewaad, een goudgele woestijn. Ruïnes liggen verspreid, met kleine details die duidelijk maken dat hier ooit een beschaving heeft bestaan. Aanvankelijk kan je niet springen, enkel lopen. Een gouden symbool geeft je een sjaal, daardoor kan je tijdelijk springen en zweven. Op de sjaal staan ook gouden symbolen; door in de lucht te blijven verdwijne de karakters. Door rondvliegende stukken stof aan te raken krijgt de sjaal weer energie en kan er weer gesprongen worden.

De game is opgedeeld in levels, die rondom een bepaald thema zijn gebouwd. Aan het einde van elk level is er een tempel-achtig heiligdom te vinden. Het fungeert als eindpunt van het level en laat een filmpje zien.

Geen coherent verhaal

Ook het "verhaal" wordt verteld zonder woorden. Het is goed mogelijk om zelf een verhaal te bedenken bij Journey. In de filmpjes tussen de levels lijkt het - en dit is mijn interpretatie! - door het gebruik van fel, wazig lichtdat het personage beelden krijgt te zien van een voorouder of voorouderlijke geest. Dat figuur draagt een soortgelijk gewaad, maar dan wit en is een stuk langer dan het personage in het rood. Vergelijkbaar met Egyptische hiërogliefen zien je hoe er ooit een beschaving heeft bestaan. Verder spelend wordt meer duidelijk gemaakt. Ik zou denken dat de beschaving zo arrogant was, dat ze zelfs naar de hemel wilden bouwen (een allegorie op de toren van Babel); als straf werd energie (electriciteit, magie?) weggenomen. Er ontstond een burgeroorlog en nu, jaren later, is alles verzwolgen door het zand.

Multiplayer en speler agentschap

Een interessant gegeven van Journey is dat het een soort van multiplayer game is. Zonder vraag kunnen er andere spelers in je game terechtkomen. Deze zien er hetzelfde uit als jij: rood gewaad, zwart masker en een sjaal. Door samen te spelen is het soms makkelijker, want door dicht tegen elkaar aan te staan krijgen de sjaals weer energie, zonder daar de rondvliegende stukken stof voor hoeven op te zoeken. Er is ook geen communicatie mogelijk tussen spelers; afgezien van het drukken op de O-knop. Dat laat een klein geluidje horen, zoals een bel.

Dat het gebeurt zonder vraag of dat het ook niet mogelijk is het uit te zetten is een interessant gegeven. Natuurlijk kan je ook Journey spelen zonder verbonden zijn met internet, maar aangezien het een digitale game is, is de kans groot dat spelers wereldwijd "zomaar" in elkaars game terecht zijn gekomen. Aan de ene kant valt daar tegen te zeggen dat niet helemaal koosjer is. Als speler wil jezelf de touwtjes in handen hebben. Aan de andere kant, dit is de game die Thatgamecompany heeft ontworpen. Als je het niet wil, moet je ook niet de game spelen. 

Ik ondervond het multiplayer gedeelte als verrassend. Vooral tegen het einde aan voelde het op een bepaalde manier fijn en vertrouwd om met een medespeler de zware tocht te ondernemen.

Een mythische wereld

Ik ben er ook over aan het schrijven momenteel, maar zoals Journey met mythe omgaat is ongeëvenaard sterk. Een game als The Elder Scrolls V: Skyrim is bijvoorbeeld gigantisch, met een eigen geschiedenis, verschillende culturen, goden en halfgoden, noem maar op. Boeiend en absoluut vermakelijk, maar het is heel veel informatie. Journey is strak en kaal: het zegt niks over het personage in het rood, niet eens waarom je naar de berg probeert af te reizen. Door wat lijkt een eeuwenoude en door het zand verzwolgen stad te mogen reizen voelt als een bezoek aan een onbekend heiligdom.

In het taoïsme bestaat de spreuk "het Tao dat genoemd wordt, is niet het eeuwige Tao". Door erover te spreken, neem je er van weg. Het valt niet goed in woorden te brengen wat Journey is of wat het doet. Eén ding is zeker: it's not about the destination, but about the journey.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…