Doorgaan naar hoofdcontent

Hey! Listen: Mijn favoriete game

Wat ik probeer met Video Game Filosofie is een beschouwende, kritische blik te werpen op games, de game industrie en game cultuur. Tegelijkertijd ben ik zelf een gamer en heb mijn eigen voorkeuren. Zo speel ik zelden race of andere sportgames en first-person shooters zoals Call of Duty of Battlefield kunnen mij niet interesseren. Mijn favoriete game echter, daar kan ik veel over zeggen. Ik heb het over The Legend of Zelda: Ocarina of Time (hierna: Ocarina of Time). 

Het introscherm van de game.
Ocarina of Time is de eerste 3D-titel in The Legend of Zelda serie van Nintendo, dat uitkwam op de Nintendo 64 in December 1998. Later verscheen er een remake voor de GameCube, deze is ook digitaal heruitgebracht voor de Wii en Wii U. Voor de Nintendo 3DS is een versie met 3D beelden gemaakt, deze kwam uit in 2011.

Waarom vind ik Ocarina of Time het beste spel tot zover? Ik vind het de beste titel aan de hand van vijf onderdelen. Dat zijn: 1) Mythe en mystiek. 2) Vrijheid. 3) Sfeer. 4) Doel. 5) Plezier.


1) Mythe en mystiek

De games in The Legend of Zelda serie gaan doorgaans over een mystiek en krachtig voorwerp, genaamd de Triforce. Het zijn drie gouden driehoeken, geschonken door de oergodinnen aan de wereld van Hyrule, die elk ook Triforce worden genoemd. De Triforce van macht behoort toe aan Ganon, die van wijsheid aan Zelda en die van moed aan Link. In elk game speel je met een andere Link, vechtend tegen een andere Ganon, samen met een andere Zelda. Door de serie heen zitten verwijzingen naar gebeurtenissen in vorige games; eeuwenoude profeties en voorspellingen vormen de kern van de mystieke wereld van Hyrule.

In Ocarina of Time heeft Link een nachtmerrie van Ganon en Zelda; hij trekt erop uit om hem te stoppen. Verschillende wapens moeten worden gevonden om hem daarmee te helpen. Het is een fantasywereld, die overtuigend is. Zoals ik beschreef in mijn stuk over Journey, het geeft niet teveel weg. Het maakt niet duidelijk wie Link's ouders zijn, waarom hij bij de Kokiri in het bos woont en niet als een Hylian in de stad of op een boerderij. 

2) Vrijheid

Ocarina of Time een action role-playing game. Link moet door kerkers en ruïnes heen om verder te komen. Na een vrij lineair begin, mag je Hyrule Field op. Als doel moet je naar het kasteel, maar er staat niks in de weg om eerst zoveel mogelijk te ontdekken.

Later, met meer items en speciale wapens, wordt de spelwereld langzaamaan groter. Het tempo daarin is cruciaal: je voelt je niet onverdonderd, je wilt juist graag een nieuw gebied ontdekken. Backtracken - dat wil zeggen, oude kerkers doorgaan met nieuwe mogelijkheden - maken het leuk om terug te keren. Bommen bijvoorbeeld krijg je redelijk snel, daarmee kan je in de eerste kerker - de Deku Tree - weer een nieuw item vinden.

Daarnaast zijn er nog een handjevol sidequests en minigames te vinden en doen. De Master Sword quest bijvoorbeeld is de langste in de game, maar is niet nodig om de game uit spelen. Alle 100 gouden Skulltula's vinden is ook een flinke opgaaf.

3) Sfeer

Naast de mystieke en intrigerende wereld die Hyrule is, heeft de game een briljante soundtrack. De ocarina uit de titel is een muziekinstrument, waar de wereld mee beïnvloed kan worden. Epona's Song, Zelda's Lullaby, Song of Storms, noem maar op. Op Hyrule Field gaat de zon op en weer onder - een haan kraait bij het eerste daglicht, een uil oehoet bij het donker. Hyrule Castle is overdag een drukke markt, het zanderige land van de Gerudo's voelt exotisch en gevaarlijk aan.

De kerkers kennen allemaal een eigen sfeer en identiteit. Dodongo's Cavern is een grot met vuurspuwende hagedissen, de Water Temple is één grote moeilijke puzzel met water, en Lord Jabu Jabu is een walvis waarin je een parel moet vinden.

4) Doel

Ocarina of Time geeft je een duidelijk doel: Link moet Ganon verslaan. Na ongeveer één-derde van de game kan je middels het Hero's Sword "volwassen" worden - zeven jaar in de toekomst heeft Ganon de macht gegrepen. Dat geeft je een duidelijk beeld en reden waarom wat je doet zo belangrijk is. De drukke markt van Hyrule Castle is een smeulende hoop; mensen leven in angst.

Ondanks dat je de vrijheid hebt om ondertussen sidequests te gaan doen, laat Navi Link eraan herinneren dat er echt iets op het spel staat. "Hey! Listen!" hoor je het elfje zo nu en dan roepen. Wat je doet is belangrijk. De game laat je dat telkens weten.

5) Plezier

Samenvattend en de kwintessens van Ocarina of Time is dat het leuk is. Het blijft enig om door Hyrule Field te banjeren of met de Skullkids in Kokiri Forest te dansen. En de Gorgons in Gorgon City! Het geluid van de hookshot is onvergetelijk. Of rijden met Epona, jagend op spoken.

Ocarina of Time is voor mij tot zover de beste game gemaakt. Het tempo, de gameplay mogelijkheden, het verhaal en graphics: het is een meesterwerk. Dat zeg ik heel objectief, echt waar.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…