Doorgaan naar hoofdcontent

Emotionele games

Sommige mensen pinken enkel een traantje weg bij een mooie film, de ander ligt te snotteren bij reality TV. Muziek kan mij persoonlijk raken; ik hoor van anderen dat ze tranen met tuiten huilden bij een boek. Dit is weer een vergelijking met verschillende soorten media en waarom games op dit vlak tekort schieten.

Telltale's The Walking Dead is één van de allerbeste games die ik gespeeld heb.

Er valt een hoop te zeggen hoe games tot zover weinig spelen met emotionele elementen. Ik heb bijvoorbeeld ontzettend hard moeten huilen bij The Walking Dead en werd stil van het einde van Red Dead Redemption, maar verder niet. Games zijn bezig met volwassen worden; Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty en BioShock zijn post-moderne games, Shadow of the Colossus en Journey zijn games die ook als kunst gezien worden. Waar blijft dan de tranentrekker game?

In de discussie wat kunst kunst maakt, maken verschillende argumenten hun opwachting. Kunst zegt iets over de menselijke toestand, spreekt tot ons, een kunstenaar wilt daar iets mee zeggen, ga zo maar door. Film, literatuur en TV zijn vermaak, maar maken juist bewust gebruik van emotionele en daarmee ook herkenbare verhalen. Vader ziek, dochter in een slechte relatie, beste vriend overleden, een onbeantwoorde liefde: plotlijnen die in spannende series ook voorbijkomen zodat je de personages beter leert kennen en meer kan waarderen.

Emotioneel wilt dus niet zeggen dat het overmatig dramatisch is. Maar tussen een geharde soldaat die sporadisch aan zijn vrouw denkt en een geharde, gebroken smokkelaar die wantrouwig is en langzaamaan zich opent is dat laatste beter geschreven en een mooiere verhaallijn. We kijken graag series en films, omdat het op de een of andere manier herkenbaar is. De Marvel superheldenfilms zijn mateloos populair. Niet omdat het goed geschreven verhalen zijn, maar omdat de personages interessant zijn. Dat is waar veel game ontwikkelaars de plank misslaan: je kan best een personage introduceren wat ergens mee zit, dat neemt niet weg dat er ook een einddoel te bereiken is. Maar plichtmatig een abstract en afgezonderd plotdevice gebruiken werkt averechts.

Ik spreek de hoop uit dat er meer games komen die wel durven het emotionele spectrum te gebruiken. Zo worden games nog meer gezien als kunst en ook serieuzer genomen, naast film, literatuur en TV in.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.