Doorgaan naar hoofdcontent

De onvertaalbaarheid van games


"Sebastiaan, we hebben net een film toegevoegd die jij waarschijnlijk goed zult vinden". Zo las het onderwerp van een geautomatiseerd bericht van Netflix. Nee, Netflix, ik vind Prince of Persia: The Sands of Time geen goede film. Ik heb 'm de vorige keer zelfs afgezet.

Ik ben deze website niet begonnen om films te analyseren, dus ik zal niet de film als zodanig onder de loep gaan nemen. Ik vraag me af of waarom game uitgevers nog steeds de moeite doen om een film te maken van een game. World of Warcraft is geflopt en ik kan me niet voorstellen dat de Assassin's Creed film hoge ogen zal gooien.

Games zijn een eigen medium, net zoals literatuur en film dat is. Neem BioShock als voorbeeld. Ik schreef er gisteren nog over, dat ik toch weer de games zal spelen. Op Steam is te zien hoe lang een recensent in totaal gespeeld heeft. 14 uur, 15 uur. Een enkele uitschieter van 32 uur. Je steekt, hopelijk verspreid over meerdere dagen, 14 uur in de game. Het is duidelijk dat dit langer is dan de speeltijd van een gemiddelde speelfilm. Games moeten spelers weten vast te houden. Immersie heet dat, een duur woord voor onderdompeling. Als gamer heb je een sterkere relatie met een game, dan een filmkijker dat heeft met een film.

De input en rol van de speler is niet te onderschatten voor wat de game maakt. De gamer kan gezien worden als "co-creator" van de game-ervaring. Hoe hard ontwikkelaars ook hun best hebben gedaan, uiteindelijk is het aan de speler zélf om de knoppen te drukken en er iets mee te doen. Film is passief. Het vereist aandacht van de kijker om te begrepen te worden, maar verder niet. Ik kan een film opzetten en boodschappen gaan doen, de film speelt rustig verder. Ik kan The Elder Scrolls V: Skyrim opstarten, maar als ik een was ga draaien, leert mijn personage niet zomaar fus ro dah.

Waarom worden dan nog steeds games verfilmd? Vanuit een marketingpositie valt goed te onderbouwen dat bepaalde series en personages iconische proporties zijn geworden. Maar voor gamers zelf is dat geen reden om een film te gaan kijken die gebaseerd is op een game: hun eigen ervaring en rol met het spelen daarvan is meer bepalend dan een sterk merk.

Dus Netflix, kan ik ergens aangeven niet geïnteresseerd te zijn in films gebaseerd op games?

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…