Doorgaan naar hoofdcontent

Constante vernieuwing is geen vooruitgang

Gisteren is de PlayStation 4 Pro aangekondigd. Het is een geüpgrade versie van de PlayStation 4, met meer werkgeheugen en de mogelijkheid om games in 4K weer te geven. Ook Microsoft is bezig met een tussentijdse update: de Xbox One Scorpio. Deze heeft nog geen releasedatum.

Het is de eerste keer dat console fabrikanten dit hebben gedaan. Voorheen werden er wel kleinere, energie-zuinigere versies uitgebracht, zoals de PS2 Slim en de Xbox 360 S. Deze werden dan na een paar jaar geïntroduceerd. Interessant voor nieuwe klanten of voor gamers die een reden zochten om een nieuw model te kopen. Maar een tussentijdse upgrade, tijdens een console-generatie, is ongehoord.

Ik zie dat als een perfect voorbeeld van het probleem van de game-industrie. Ontwikkelaars en uitgevers zijn te weinig bezig met blijvendheid. Er is geen toewijding aan wat er geproduceerd word. Games worden om de haverklap voor geen geld in de uitverkoop gegooid. Als je een beetje geduld hebt, kan je de allerbeste, allermooiste games een jaar na release voor een fractie van de originele koopprijs op de kop tikken. En waarom? Omdat games, naast entertainment, een technologisch aspect hebben.

Laten we teruggaan naar de PlayStation 2. Deze kwam uit in maart 2000. Grand Theft Auto III kwam uit in oktober 2001. Het was de eerste 3D titel in de serie. Het directe vervolg, Grand Theft Auto: Vice City kwam een jaar later uit en verbeterde een hoop. Onder meer motoren werden toegevoegd, een protagonist met een stem, betere gameplay. Grand Theft Auto: San Andreas, uitgebracht in oktober 2004, was nog vele malen groter, en dat zonder laadschermen. Meer wapens, fietsen, collectables, noem maar op. Ontwikkelaar Rockstar North heeft in die tijd de PlayStation 2 hardware dusdanig leren begrijpen, dat het mogelijk werd een veel grotere en mooiere game te maken.

De PlayStation 4 is bijna drie jaar oud. Er komt nu een tussentijdse upgrade. Het idee is dat deze mooier is. Ontwikkelaars kunnen grafisch krachtigere dingen neerzetten. Maar tegelijkertijd hebben ze te maken met alle PlayStations 4 die al verkocht zijn. En dat zijn er, grofweg, 40 miljoen.

De game-industrie probeert zichzelf in te halen, maar daardoor komt het enkel ten val. Geheid dat de PlayStation 4 Pro een indrukwekkend aantal exemplaren zal verkopen. Ook ik ben benieuwd: 4K gamen is eindelijk een mogelijkheid en het laat YouTube en Netflix ook in 4K verschijnen. Maar het neemt niet weg dat producenten zichzelf alleen maar in de vingers snijden. Ze kannibaliseren zichzelf door een te groot aanbod te willen leveren, zonder dat daar ontwikkelaars de moeite voor willen doen.

In een ideale wereld houden studio's zich langer bezig met de games die ze hebben geproduceerd en maken consolefabrikanten niet overhaaste beslissingen. Maar helaas.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.