Doorgaan naar hoofdcontent

Vrouwen en games en mijn blinde vlek

Als ik het heb over de maatschappelijke discussie van games, bespreek ik graag de misvatting dat vrouwen geen games spelen. Gewelddadige actiegames zoals Call of Duty krijgen de meeste aandacht, met als doelgroep jonge mannen. Maar gamen is niet voorbehouden aan mannen: het percentage van vrouwelijke gamers zou rond de 40% liggen. Nu moet ik bekennen dat ik er achter kwam dat ik een blinde vlek had betreft vrouwen en games.

Eline zat aandachtig te gamen
Afgelopen week werden de PlayStation Plus games van september bekend gemaakt. Onder meer de indiehit Journey zit daarbij. Tijdens het avondeten vertelde  ik enthousiast aan mijn vriendin Eline dat Journey binnenkort te spelen is en dat de game van dezelfde makers is als Flower. Ze wist niet waar ik het over had. Ik was stomverbaasd: ik ben dagelijks bezig met games, ik schrijf over games, ik speel games, ik lees over games en praat over games. Heb ik nooit Eline de werkelijk fantastische game Flower laten spelen, laat staan laten zien? Klaarblijkelijk niet. Dat is geen goed teken.

Na het afruimen van de tafel startte ik Flower op. Na een korte uitleg over de controls en met de boodschap dat er geen speeltijd, high score of "game over" is, nam zij de controller over. Het was werkelijk een genot om te zien hoe mijn vriendin aan het gamen was. Het met de wind en bloemblaadjes over het gras te scheren vond ze erg leuk. Het minimalistische design sprak haar aan, maar de soms zware contrasten niet. Bij een later level moeten er electriciteitsmasten kapot gemaakt worden, dat stond haar tegen. Met veel aandacht keek ik mee hoe ze aan het spelen was; ik merkte dat ik anders naar de game keek, omdat het niet mijn speelsessie was. Dat gaf ook een nieuwe dimensie aan Flower.

Ondanks dat ik graag wees op het feit dat vrouwen ook gamen, heb ik niet eerder de controller aangeboden aan Eline. Ik ben blij dat ik van die blinde vlek af ben. Want ik kan wel zoveel praten en schrijven over games, maar wat ik zag gebeuren met Flower heb ik niet eerder meegemaakt: dat ik mijn passie kon delen op een concreet niveau met mijn vriendin.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.