Doorgaan naar hoofdcontent

Vrouwen en games en mijn blinde vlek

Als ik het heb over de maatschappelijke discussie van games, bespreek ik graag de misvatting dat vrouwen geen games spelen. Gewelddadige actiegames zoals Call of Duty krijgen de meeste aandacht, met als doelgroep jonge mannen. Maar gamen is niet voorbehouden aan mannen: het percentage van vrouwelijke gamers zou rond de 40% liggen. Nu moet ik bekennen dat ik er achter kwam dat ik een blinde vlek had betreft vrouwen en games.

Eline zat aandachtig te gamen
Afgelopen week werden de PlayStation Plus games van september bekend gemaakt. Onder meer de indiehit Journey zit daarbij. Tijdens het avondeten vertelde  ik enthousiast aan mijn vriendin Eline dat Journey binnenkort te spelen is en dat de game van dezelfde makers is als Flower. Ze wist niet waar ik het over had. Ik was stomverbaasd: ik ben dagelijks bezig met games, ik schrijf over games, ik speel games, ik lees over games en praat over games. Heb ik nooit Eline de werkelijk fantastische game Flower laten spelen, laat staan laten zien? Klaarblijkelijk niet. Dat is geen goed teken.

Na het afruimen van de tafel startte ik Flower op. Na een korte uitleg over de controls en met de boodschap dat er geen speeltijd, high score of "game over" is, nam zij de controller over. Het was werkelijk een genot om te zien hoe mijn vriendin aan het gamen was. Het met de wind en bloemblaadjes over het gras te scheren vond ze erg leuk. Het minimalistische design sprak haar aan, maar de soms zware contrasten niet. Bij een later level moeten er electriciteitsmasten kapot gemaakt worden, dat stond haar tegen. Met veel aandacht keek ik mee hoe ze aan het spelen was; ik merkte dat ik anders naar de game keek, omdat het niet mijn speelsessie was. Dat gaf ook een nieuwe dimensie aan Flower.

Ondanks dat ik graag wees op het feit dat vrouwen ook gamen, heb ik niet eerder de controller aangeboden aan Eline. Ik ben blij dat ik van die blinde vlek af ben. Want ik kan wel zoveel praten en schrijven over games, maar wat ik zag gebeuren met Flower heb ik niet eerder meegemaakt: dat ik mijn passie kon delen op een concreet niveau met mijn vriendin.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.