Doorgaan naar hoofdcontent

Video games als kunst

Zijn films kunst? Dat ligt aan de film. Wie zal Bad Boys II zien als een kunstwerk? Ik denk maar weinig mensen. Een cliché actiefilm met cheesy one liners en explosies, dat kan geen kunst zijn. Maar een donkere, diepzinnige en onbegrijpelijke film als Mulholland Drive? "Piecing Mulholland Drive together is half the film's appeal – and there's still no guarantee it all makes sense", zei The Guardian, en noemt het de nummer twee beste arthouse film.

Duke Nukem 3D
Betreft games hebben we een soortgelijke situatie. Zijn games kunst? Duke Nukem 3D is een jaren '90 first-person shooter, waarin Duke het in zijn eentje opneemt tegen aliens. Vanzelfsprekend moet je ook door een striptent heen knallen - je kan door op de spatieknop te drukken een dollar geven aan de strippende dames, die dan hun (tepel-bedekte) borsten laten zien. Het was een groot succes, maar het heeft de tand des tijds niet weten te weerstaan. Shadow of the Colossus daarentegen word regelmatig genoemd in de discussie of video games kunst kunnen zijn. Een bijzonder elegante game, me
t als doel 16 stenen reuzen neer te halen. En dat is het. Minimalistisch en effectief.

Het is hoog tijd dat we de discussie anders voeren. Op de vraag "zijn games kunst?", zeg ik nee. Maar op de vraag "kunnen video games gezien worden als kunst?", dan is mijn antwoord ja. Want de vraag is niet of games kunst zijn, maar of ze zo te beschouwen kunnen worden. En dan ligt het net maar aan de game. En begin dan over FlowerBraid of Fez, niet over Call of Duty, Flappy Bird of Assassin's Creed.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…