Doorgaan naar hoofdcontent

Sunday Service #7

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.

Onlangs was ik bezig met het spelen van Tomb Raider uit 1996. Wat me opviel, is dat de game nauwelijks uitleg geeft. Er is bijvoorbeeld geen kaart waarop je kan zien waar Lara zich bevindt, laat staan dat je een hint krijgt waar je heen moet. Wat ik ook merkte was dat het leuker werd zelf de weg te vinden door een mysterieuze tempel of grottenstelsel. Het maakte het een stuk leuker.

Gamen is namelijk ontdekken. Jij, de speler, bent bezig met een stukje digitale fantasiewereld te ontpluizen. The Elder Scrolls V: Skyrim heeft een gigantische wereld, waar uren doorgebracht moeten worden om de game zelfs maar een klein beetje goed te leren kennen. Ook een betere grip krijgen op gameplay, is de game meer begrijpen. Dat gebeurt in games als Candy Crush Saga of Two Dots.

In reclamecampagnes ligt de toon op splinternieuwe graphics, gamen met vrienden of doodenge monsters verslaan. Dat je een nieuwe wereld mag ontdekken en ervaren zou juist één van de grootste selling points moeten zijn. Hou dat in gedachten, als je een shooter game als Wolfenstein speelt: jij kan de game ervaren. Ondanks de beste bedoelingen van de makers, is het jouw game, want jij bent degende die de game ervaart.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…