Doorgaan naar hoofdcontent

Sunday Service #6

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.

Als je een game koopt, ga je die ook daadwerkelijk uitspelen? Op dinsdag 26 juli schreef ik dat 37% van alle games op Steam nooit zijn gespeeld. Indrukwekkend, maar ook een abstract gegeven. Om het concreter te maken een voorbeeld: van de 8 miljoen Steam-gebruikers die Half-Life 2 in bezit hebben, hebben 3,9 miljoen de game niet gespeeld. Dat betekent niet "niet uitgespeeld op de hoogste moeilijkheidsgraad" of "niet tot halverwege de game gespeeld", maar nog nooit zijn begonnen.

Hoe zit het dan met games die wel zijn begonnen? Steam, Xbox Live en PlayStation Network (PSN) gebruiken achievements, gamerscore en trophy's om bij te houden hoe "goed" een gamer het doet. Zo kan je aan mijn trophy's zien dat ik nog steeds niet Grand Theft Auto V heb uitgespeeld. Een game die ik wel compleet heb doorlopen is The Walking Dead: Season One van Telltale Games. Trophy's worden daar per chapter, per hoofdstuk, behaald. 93,7% van spelers die de game zijn begonnen hebben die binnen. 6,3% stopte daarvoor al. De game is niet moeilijk, maar wel emotioneel zwaar. Om de platinum trophy (het resultaat van alle andere trophy's te halen) te krijgen moet je enkel de game uitspelen; niet zoveel zombies doden, een high score halen of alle items vinden. Toch heeft op PSN "maar" 46,9% van alle spelers de game uit. Dus tussen de eerste chapter en allerlaatste valt de helft af.

Misschien is het dat wij gamers zelf niet blijven volhouden aan waar we aan zijn begonnen. Ik ben daar zelf ook schuldig aan: ik heb Dragon Age: Inquistion compleet uitgespeeld, maar Metal Gear Solid: Peace Walker heb ik opgegeven. En toch moet de game haalbaar zijn. Waarom geven we zo snel op? Zijn games te moeilijk?* Heeft de gamer geen geduld meer? Ik zou zeggen dat we te maken hebben met een overvloed aan opties. Games komen en gaan, nieuwe gameplay, mooiere graphics - en dan heb je nog steeds al die andere geweldige games die je nog moet spelen. Ik zal niemand beschuldigen van luiheid of gebrek aan motivatie als het op gamen aankomt. Want ondanks dat ik graag weer Grand Theft Auto V zou willen spelen, is een snel potje The Binding of Isaac makkelijker te behappen. Ik stel voor om als gemeenschap van gamers vaker te proberen games uit te spelen, hoe moeilijk het ook is.

*dat is niet helemaal waar, voor de platinum trophy voor Dragon Age: Inquisition heb ik de game uitgespeeld op Nightmare, de allerhoogste moeilijkheidsgraad en heb alle 10 high dragons verslagen).

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.