Doorgaan naar hoofdcontent

Puberaal ontwerp van vrouwelijke personages en culturele verschillen

Katsuhiro Harada maakte afgelopen week een paar stomme opmerkingen. Het is een naam die je waarschijnlijk niks zegt. Harada is producer van de Tekken games; een fighting game serie van de Japanse ontwikkelaar Namco (nu Bandai Namco). Er zijn 15 games verschenen, met in totaal meer dan 40 miljoen verkochte exemplaren.

In een interview met Eurogamer werd Harada aan de tand gevoeld over een paar tweets. Begin juli 2016 kreeg hij op twitter de vraag of een character outfit in een zwempak ook in het Westen zou uitkomen, waar hij spottend op reageerde. In het interview doet hij er nog een schepje bovenop. Mensen zouden niet moeten oordelen voordat ze de game gespeeld hebben. Vervolgens maakt Harada een vergelijking met het personage Ganryu. Het personage is een sumoworstelaar, en is ook zo afgebeeld. 
Someone who doesn't know Sumo, they might just say, 'There's a guy in his underwear, that's inappropriate. "But it's a very important part of Japanese culture. Without knowing that, to so easily make criticisms, is maybe a dangerous direction.
Deze vergelijking raakt kant noch wal. De kwestie gaat over hoe vrouwelijke personages worden geportretteerd, niet in hoeverre sumoworstelen onderdeel is van de Japanse cultuur. Harada blijkt totaal geen besef te hebben van wat een culturele identiteit is; hij doet zijn eigen Japanse culturele identiteit geen eer aan door te veronderstellen dat halfnaakte dames gelijk staan aan sumoworstelaars. Hij had eerlijk kunnen zeggen: "de doelgroep zijn mannelijke pubers en uit marktonderzoek blijkt dat de meeste mannelijke pubers van borsten houden", maar nee. De producer kwam al eerder in opspraak vanwege zijn reactie op de kritiek op het design van vrouwelijke personages. 

Christie Monteiro, een personage uit Tekken
Het personage Christie Monteiro, hier rechts afgebeeld bijvoorbeeld. Tekken draait om het "King of Iron Fist Tournament". Betreft narratief en gameplay is het design van Christie onnodig. Haar achtergrondverhaal is dat ze meedoet aan het tournament om een geneesmiddel te vinden voor haar terminaal zieke opa. Ze draagt een soort van glimmende, roze bikini, waar haar grote borsten bijna uithangen. Een blote buik, en een broek waarbij we toch de helft van haar dij kunnen zien.  Ik volg vechtsport over het algemeen niet, maar als ik dit soort outfits voorbij heb zien komen zou ik dat zeker hebben onthouden. In Tekken moeten de personages tegen elkaar vechten. Is deze outfit efficient? Zal ze sneller het geneesmiddel voor haar arme grootvader weten te verkrijgen als ze eruit ziet als een pornoster? 

Er kan best een "sexy" character in je fighting game zitten, maar moet elk vrouwelijk personage te weinig kleren aan hebben en minstens cupmaat D hebben? Ik zou zeggen van niet. Het is al lastig genoeg om games te moeten verdedigen voor het grote publiek. Het zijn mensen als Harada die de acceptatie van games in de weg staan. En als de serie meer dan 40 miljoen exemplaren heeft verkocht is dat een probleem.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…