Doorgaan naar hoofdcontent

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 

"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org 

Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter:
Games and stories are very different things. (Story here understood as a fixed sequence of events.) What makes a game a game is exactly what makes it a non-story. It is a mistake to design games that try to be “story-like” and it is a mistake to analyze games as stories. - Jesper Juul, jesperjuul.net 

Ikzelf heb de discussie onzinnig en onnodig gevonden. Ludologisten waren - ik spreek in de verleden tijd omdat het debat min of meer een stille dood gestorven is - van mening dat in een game de speler geen toeschouwer is, maar actief het spel maakt. Het narratologie kamp stelt dat games verhalen vertellen en daarmee narratologisch te ontleden zijn. Games zoals BioShock, The Last of Us of The Elder Scrolls V: Skyrim vertellen verhalen - personages, werelden, motieven, ga maar door. En de speler maakt inderdaad het verhaal, dus het is onzinnig om geen aandacht te schenken aan het ludologische aspect enerzijds en het narratologische aspect anderzijds.

Ik ga een stap verder. Het idee "verhaal" word te nauw genomen. Als ik een potje Tetris of Two Dots speel, zit daar nauwelijks tot geen verhaal aan. Maar een high score halen is óók een verhaal. Het is geen interessant verhaal en weinig mensen zullen het überhaupt ervaren als een verhaal. Zelfs een potje Candy Crush Saga in de trein om de tijd te doden is een doel, een reden waarom je het speelt. Het ludologische aspect is het narratologische aspect en andersom.

Populaire posts van deze blog

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…