Doorgaan naar hoofdcontent

High score! Waarom een eindcijfer in een video game recensie geen zin heeft

Om een uiteindelijke score bij een recensie te zetten gebeurt vaak. Een recensent bespreekt de individuele elementen van een film: acteerwerk, verhaal, cinematografie, muziek, noem maar op. Vervolgens krijgt het een stempel met "1,5 van de 5 sterren" of een 8 als eindcijfer. Als een recensie een boek, theaterstuk of album bespreekt, is wat erover geschreven word van belang. Om er een score aan te geven is een poging te doen een ervaring te vertalen naar een afgebakende wetmatigheid. Onnodig en streeft het doel voorbij.

Dat gebeurt ook bij games. The Last of Us werd bijzonder goed ontvangen en heeft meer dan 200 "Game of the Year" prijzen gekregen. De website Polygon echter gaf The Last of Us een 7.5. Ondanks dat de recensent vond dat de game sterke momenten had, was hij van mening dat het teveel leunde op gameplay mechanieken uit andere games. Maar zelfs het doorgaans zeer kritische blad Edge gaf het een 10. Om aan te geven hoe kritisch Edge is: in haar originele review van Fallout 3 kreeg het een 7. Heeft Edge het fout? Of heeft Polygon iets over het hoofd gezien? Er zijn verschillende redenen waarom het geen zin heeft om alle bedenkingen, kritiek en lof samen te vatten in één samenvattend, concluderend woord.

Het gaat om het verhaal, de ervaring. Ik ga ervanuit dat een recensent weet waar hij of zij over schrijft. Wat viel in goede aarde, wat was een verrassing, een teleurstelling misschien? In plaats van dat te lezen staat eronder een duim omhoog of een duim omlaag; een symbool waar je ook prima mee door kan.

Maar wat betekent een 1 tegenover een 10? Een studiegenoot sprak graag in hyperbolen en had het over "de meest perfecte film". Als perfect betekent wat ik denk dat het betekent, wilt dat zeggen dat er niks beter is, niks mooier is. Het is een absolute term en er kan dus niet zoiets zijn als "meer" of "minder" perfect. Als een game vervolgens een 10 krijgt, betekent dat dan niet dat er compleet niks mis mee is? Hoe moet je tot die conclusie komen? In het geval van The Last of Us zou ik zeggen dat de meeste critici bereid waren bepaalde aspecten te vergeven, omdat het verhaal en personages bijzonder goed geschreven zijn. Dat Edge een 7 gaf aan Fallout 3 had misschien te maken met wat zij ervaarden als technische mankementen: de game gebruikte destijds al een flink verouderde engine en ik spreek uit ervaring dat de game geregeld vastliep.

Er is geen één manier om video games te benaderen, dat is het probleem. Het gezegde "appels met peren vergelijken" wilt zeggen dat twee totaal verschillende dingen met elkaar worden vergeleken. Neem twee bekende games: Tetris en Halo. Om de laatste te zien als een science fiction first-person shooter met een episch verhaal zou niet onjuist zijn. En om te zeggen dat Tetris een abstracte puzzel game is ook niet. Er zijn adventure games, role-playing games, sport games, multiplayer online battle arenas, roguelikes, games met verhaal, games zonder verhaal, 2D games, handheld games, retro games, indie games, ga zo maar door. Hoe kunnen we dan Tetris (de appel) en Halo (de peer) naast elkaar leggen en ze aan dezelfde eisenlijst houden? De uiteindelijke score van de ene game kan niet hetzelfde betekenen voor een andere game. In die zin berust de ontvangst in een bepaalde context: dat van de game; wat het is en wat ermee gedaan kan worden.

Er is nog één probleem met eindcijfers: Metacritic. Deze website maakt van alle recensies een compilatie tot één cijfer. Uitgevers zien een goede Metacritic score als vitaal belang voor een succes. Zo erg zelfs, dat Bethesda de studio Obsidian een bonus zou geven als Fallout: New Vegas een Metacritic score zou behalen van 85. En de game kreeg een score van 84, wat betekende dat Obsidian geen bonus kreeg. Hoe groot is de bonus? Voor Destiny zou Bungie van uitgever Activision 2,5 miljoen dollar krijgen, mits het een score van 90 wist te verkrijgen. Maar helaas.

Mocht ik ooit games gaan recenseren, zal je helaas de tekst moeten gaan lezen. Als troost: ik geef dit stukje een 7.5 van de 10.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.