Doorgaan naar hoofdcontent

High score! Waarom een eindcijfer in een video game recensie geen zin heeft

Om een uiteindelijke score bij een recensie te zetten gebeurt vaak. Een recensent bespreekt de individuele elementen van een film: acteerwerk, verhaal, cinematografie, muziek, noem maar op. Vervolgens krijgt het een stempel met "1,5 van de 5 sterren" of een 8 als eindcijfer. Als een recensie een boek, theaterstuk of album bespreekt, is wat erover geschreven word van belang. Om er een score aan te geven is een poging te doen een ervaring te vertalen naar een afgebakende wetmatigheid. Onnodig en streeft het doel voorbij.

Dat gebeurt ook bij games. The Last of Us werd bijzonder goed ontvangen en heeft meer dan 200 "Game of the Year" prijzen gekregen. De website Polygon echter gaf The Last of Us een 7.5. Ondanks dat de recensent vond dat de game sterke momenten had, was hij van mening dat het teveel leunde op gameplay mechanieken uit andere games. Maar zelfs het doorgaans zeer kritische blad Edge gaf het een 10. Om aan te geven hoe kritisch Edge is: in haar originele review van Fallout 3 kreeg het een 7. Heeft Edge het fout? Of heeft Polygon iets over het hoofd gezien? Er zijn verschillende redenen waarom het geen zin heeft om alle bedenkingen, kritiek en lof samen te vatten in één samenvattend, concluderend woord.

Het gaat om het verhaal, de ervaring. Ik ga ervanuit dat een recensent weet waar hij of zij over schrijft. Wat viel in goede aarde, wat was een verrassing, een teleurstelling misschien? In plaats van dat te lezen staat eronder een duim omhoog of een duim omlaag; een symbool waar je ook prima mee door kan.

Maar wat betekent een 1 tegenover een 10? Een studiegenoot sprak graag in hyperbolen en had het over "de meest perfecte film". Als perfect betekent wat ik denk dat het betekent, wilt dat zeggen dat er niks beter is, niks mooier is. Het is een absolute term en er kan dus niet zoiets zijn als "meer" of "minder" perfect. Als een game vervolgens een 10 krijgt, betekent dat dan niet dat er compleet niks mis mee is? Hoe moet je tot die conclusie komen? In het geval van The Last of Us zou ik zeggen dat de meeste critici bereid waren bepaalde aspecten te vergeven, omdat het verhaal en personages bijzonder goed geschreven zijn. Dat Edge een 7 gaf aan Fallout 3 had misschien te maken met wat zij ervaarden als technische mankementen: de game gebruikte destijds al een flink verouderde engine en ik spreek uit ervaring dat de game geregeld vastliep.

Er is geen één manier om video games te benaderen, dat is het probleem. Het gezegde "appels met peren vergelijken" wilt zeggen dat twee totaal verschillende dingen met elkaar worden vergeleken. Neem twee bekende games: Tetris en Halo. Om de laatste te zien als een science fiction first-person shooter met een episch verhaal zou niet onjuist zijn. En om te zeggen dat Tetris een abstracte puzzel game is ook niet. Er zijn adventure games, role-playing games, sport games, multiplayer online battle arenas, roguelikes, games met verhaal, games zonder verhaal, 2D games, handheld games, retro games, indie games, ga zo maar door. Hoe kunnen we dan Tetris (de appel) en Halo (de peer) naast elkaar leggen en ze aan dezelfde eisenlijst houden? De uiteindelijke score van de ene game kan niet hetzelfde betekenen voor een andere game. In die zin berust de ontvangst in een bepaalde context: dat van de game; wat het is en wat ermee gedaan kan worden.

Er is nog één probleem met eindcijfers: Metacritic. Deze website maakt van alle recensies een compilatie tot één cijfer. Uitgevers zien een goede Metacritic score als vitaal belang voor een succes. Zo erg zelfs, dat Bethesda de studio Obsidian een bonus zou geven als Fallout: New Vegas een Metacritic score zou behalen van 85. En de game kreeg een score van 84, wat betekende dat Obsidian geen bonus kreeg. Hoe groot is de bonus? Voor Destiny zou Bungie van uitgever Activision 2,5 miljoen dollar krijgen, mits het een score van 90 wist te verkrijgen. Maar helaas.

Mocht ik ooit games gaan recenseren, zal je helaas de tekst moeten gaan lezen. Als troost: ik geef dit stukje een 7.5 van de 10.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.