Doorgaan naar hoofdcontent

De moeite om toch te schrijven; een reflectie

Eind juni ben ik Video Game Filosofie begonnen als blog. Halverwege juli heb ik een eigen domeinnaam geregistreerd en mij ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ik heb, op dit moment 1790 pageviews. Een getal waar ik nooit aan had kunnen denken.

Hiernaast werk ik bij Belgian Beer Café Olivier in Utrecht. Het is een speciaal biercafé, met voornamelijk Belgische bieren. Ik ben ook een enorme bierliefhebber, dus ik voel me daar op mijn plaats. 's Zomers is het erg rustig daar, want we hebben maar een klein terras. Vandaag stonden we maar met drie mensen, daardoor heb ik wel kunnen werken van 9 tot 17:30. Waarom vertel ik dit allemaal?

Omdat ik geen zin heb om een stukje te schrijven. Het is dertig graden vandaag, ik heb acht-en-een-half-uur gewerkt en wil een biertje opentrekken en neerploffen. Maar ik wíl iets schrijven; ik wíl bezig zijn met Video Game Filosofie; ik wíl dat dit iets gaat worden. Vandaar dit stukje. Het is niet bijster interessant; eerder een klaagzang, maar ik wil duidelijk maken hoe graag ik hier toch mee bezig ben.

Vandaag is wel een les: ik heb eerder bijvoorbeeld drie stukjes op één dag weten te schrijven. Morgen ben ik vrij, zaterdag moet ik weer werken. Geheid dat ik dus genoeg stof heb om die twee dagen te overbruggen. Dan is wat ik schrijf interessanter en boeiender, en zal het betrekking hebben op video games.

Tot zover heb ik van mijn eigen omgeving goede feedback gehad. Mensen zijn geïnteresseerd in wat ik probeer te doen. Door anderen weet ik het nog niet. Ik wil binnenkort met een webdesigner gaan zitten, om Video Game Filosofie onder meer een meer toegankelijkere manier te geven van reacties plaatsen. Een forum is misschien ook interessant.

Ik wil gaan voor Video Game Filosofie. Ik kan niet wachten om er morgen weer goed voor te gaan zitten, en commentaar te leveren op iets wat gaande is. Want het is hoog nodig.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.