Doorgaan naar hoofdcontent

Chekhov's gun en games

Nee, dit stukje gaat niet over games en geweld, ook al is het hoog tijd om daar met Video Game Filosofie ook ‘s bij stil te staan. De term “Chekhov’s gun” is iets waar je rekening mee moet houden bij schrijven, een literaire techniek. Het gaat niet eens per se over een pistool. Chekhov was een Russische toneelschrijver. Hij heeft ooit opgemerkt dat als in de eerste akte een pistool zit, dat pistool moet terugkeren in de laatste akte. Oftewel, alles wat gedaan en gezegd word, moet betrekking hebben op het verhaal.

Ooit gehoord van de televisie serie 24? Daarin moet special agent Jack Bauer (Kiefer Sutherland) in 24 uur tijd een mogelijke terreuraanval probeert te voorkomen. Een vaak herhaald punt van kritiek is dat je Jack niet ziet eten of naar de wc ziet gaan, terwijl in 24 uur tijd een mens voedingstoffen nodig heeft en ook die voedingstoffen weer moet afvoeren. Maar zo werken films, boeken en series nou eenmaal. In het eerste Harry Potter boek is hij jarig, net elf jaar geworden. In de zeven boeken die volgen, hoe vaak lees je over zijn stem die lager zou moeten worden, of dat hij onbedoeld erecties kreeg? Ik zeg dit niet om vulgair te zijn, in tegendeel - dit zijn juist heel herkenbare momenten van opgroeien. Welke man heeft niet genante verhalen over volwassen worden? Maar Harry’s mogelijke schaamhaar is niet van belang in de strijd tegen Voldemort, daarom dat het ook niet naar voren komt.

Games met een sterke narratief maken hier ook gebruik van - of juist niet. In de tweede Tomb Raider reeks (Anniversary, Legend en Underworld) heeft Lara’s vader een grotere rol. In het begin zie je hoe door een portaal een andere dimensie in wordt gesleurd. Dit zie je, omdat het vervolgens weer terugkomt. Als later in de game er geen woord over wordt gerept, zou dat absurd zijn.

Let op: vanaf dit moment SPOILERS voor Uncharted 4: A Thief’s End.

Onlangs heb ik Uncharted 4: A Thief's End uitgespeeld. De game had twee momenten van een “Chekhov’s gun”. Eén zag ik mijlenver aankomen, de ander was ik blij door verrast. Hoe ging de game daarmee om?

Laat ik beginnen met het goed gebruik van de literaire techniek. Vroeg in de game zit Nathan thuis, te kibbelen met zijn vrouw over wie de afwas moet doen. Zij stelt voor dat als hij haar high score kan verbeteren in Crash Bandicoot, hij zijn beurt mag overslaan. Vervolgens speel je, als Nathan, een level van de game uit 1996. Ik als 29-jarige gamer kon mijn enthousiasme niet inhouden: de kleurrijke platformer van Naughty Dog uit 1996 is één van mijn eerste ervaringen met de PlayStation. Het is het level geïnspireerd door de rollende rots uit Indiana Jones: als Crash ren je richting de speler en moet de in-beeld-verschijnende hekken, gaten en vijanden ontwijken. De afspiegeling en uiteenzetting tussen de high-definition graphics en gebruik van motion capture voor de acteurs van Uncharted en de hoekige, tekenfilmachtige stijl van Crash Bandicoot was ontzettend leuk en goed gedaan. Des te meer dat later in de game een soortgelijk gameplay moment terugkomt: als Nathan ren je richting het scherm en moet je objecten ontwijken. In dit geval zag ik die verwijzing naar Crash Bandicoot niet meer dan een leuke Easter egg, maar het was juist een leermoment, waar je later in de game iets aan hebt.

Nu de keerzijde: in Uncharted 4: A Thief’s End blijkt dat Nathan Drake een broer heeft, Sam. Deze heeft 15 jaar in een Panamese gevangenis gezeten, terwijl Nathan dacht dat hij was overleden. Sam zegt samen met een drugsbaas de gevangenis te zijn ontsnapt, maar nu wilt die levensgevaarlijke crimineel minstens $200 miljoen zien. In drie eerdere games (en twee spin-offs) is er nog nooit één woord gesproken over een mogelijke broer. Sam komt uit het niets weer in Nathan’s leven - direct wist ik, zonder twijfel, dat het niet anders kon dat Sam op een bepaalde manier Nathan heeft bedrogen. En jawel, Sam blijkt gelogen te hebben. Hij is twee jaar eerder door de bad guy uit A Thief’s End uit de gevangenis gehaald. Dat Nathan geschrokken was wekte mij meer verbazing, natuurlijk zat er een verraad aan te komen. In dit geval was het overduidelijk dat er iets gedaan moest worden met het personage, maar waarom zo clichématig?

Chekhov’s gun is belangrijk bij het schrijven van films, boeken en series, maar ook voor games. In Uncharted 4: A Thief’s End is de gameplay manier uitstekend gedaan, de narratieve manier echter was zo voorspelbaar als maar kan.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.