Doorgaan naar hoofdcontent

A History of Video Games: The Video Game

Stel dat iemand interesse heeft in film. Literatuur is makkelijk te vinden. De filmindustrie blifjt bezig om films beschikbaar te maken. Tegenwoordig zijn via internet (YouTube, Netflix) meesterwerken uit de geschiedenis van film goedkoop en vaak genoeg gratis te kijken. Om mensen kennis te laten maken met games is een ander verhaal. Daar zou verandering in moeten komen.

Video Games: The Movie is een documentaire over games
Er zijn boeken over games. Variërend van wetenschappelijk onderzoek, kritiek, analyses tot "the art of..." boeken, gameguides en game designer biografieën. Op het witte doek zijn video games verschenen. Naast films direct gebaseerd op een serie (Warcraft, Tomb Raider) zijn er documentaires over het medium en speelfilms als Wreck-It Ralph (2012) of Pixels (2015), waar games een rol spelen. Op televisie zijn er tekenfilmseries geweest als Sonic the Hedgehog en The Legend of Zelda, een live-action serie als Video Game High School (met gastrollen van onder meer Cliff Bleszinski, bekend van Unreal en Gears of War, en Tony Hawk) en games komen geregeld voor in series als South Park ("Make Love, Not Warcraft") en The Simpsons ("Lisa Gets an "A"").

Boeken, films en TV. Maar waarom zijn er geen games over games? Ergens is het namelijk absurd om te schrijven over games, of om ze in een documentaire te behandelen. Naast dat het een visueel medium is, dat gezien en gehoord moet worden om te worden ervaren, zijn games interactief: de speler zélf heeft de touwtjes in handen, het is de eigen ervaring. Software van 20 jaar geleden verschijnt zo nu en dan wel via digitale kanalen, maar de allereerste consoles? En wie is bereid om anno 2016 een poging te wagen om bijvoorbeeld de originele Donkey Kong te proberen, laat staan geld aan uit te geven? Daarom heb ik een ander idee: A History of Video Games: The Video Game.

Als die te vinden zijn, zijn ze peperduur. Daarom dat ik voorstel om een game te maken over de geschiedenis van games. Een interactieve les in games. Te beginnen met de eerste games uit de jaren '70, zodat je als speler een beeld krijgt hoe gameplay en design is veranderd door de jaren heen. Ik denk aan "developer commentary", een optie om te horen hoe de ontwikkelaar terugkijkt op het werk. Games zoals Portal en Deus Ex: Human Revolution hebben een optie om developer's commentary te beluisteren tijdens de game: stel je voor dat je een level of twee kan spelen van Super Mario Bros. met commentaar van Shigeru Miyamoto zelf. In Uncharted 4: A Thief's End zit een moment dat een level uit de originele Crash Bandicoot gespeeld kan worden. Qua techniek moet het dus mogelijk zijn om talloze verschillende games voor een klein moment te spelen.

Dit is maar een mooie droom: ik zou niet weten waar ik zou moeten beginnen om dit werkelijkheid te laten worden. Talloze studio's en uitgevers moeten het eens worden om hun auteursrechtelijk beschermde eigendommen te laten verschijnen in een game, en dan maar 's zien welke game wel of niet verschijnt. Maar goed; een mens kan dromen. Wilt de game-industrie serieuzer genomen worden, dan is het belangrijk om trots te zijn op haar nalatenschap. Maar dat moeten ze vooral zelf niet vergeten.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.