Doorgaan naar hoofdcontent

Video Game Filosofie WANTS YOU!

Als ik praat over mijn fascinatie met video games, krijg ik vaak standaard reacties te horen. Hier een klein overzicht van opmerkingen en mijn weerwoord.

  • "Ik speel geen games, dat is iets voor _____". Er rust een stigma op games, en dit is een reactie die ik vaak genoeg hoor. Er zijn zeker mensen die nog nooit een game hebben gespeeld. Maar misschien speel je geen Tomb Raider, maar wel een potje Candy Crush Saga op je telefoon. Dat is een game. Wat is de gemiddelde gamer überhaupt? Zie deze PDF: 59% man, 41%. 26% van alle gamers is over de 50 jaar. Games zijn niet enkel voor puberale jochies.
  • "Alle games zijn zoals Call of Duty". Niet bepaald. Het gelijkstellen van één gewelddadige first-person shooter serie met het medium games is hetzelfde als denken dat de Transformers films typerend zijn voor cinema, of dat 50 Shades of Grey hét toppunt is van literatuur. Eén van de beste games die ik gespeeld heb in de afgelopen jaren is Telltale's The Walking Dead. En ik schaam mij niet om te zeggen dat ik aan het einde heel, heel hard heb moeten huilen.
  • "Oh, dus je speelt World of Warcraft?" Nee, nog nooit gespeeld. Maar het Corrupted Blood incident vind ik dan wel fascinererend. Een overdraagbare ziekte werd aan de game toegevoegd. Meer dan zes miljoen personages werden geïnfecteerd. Epidemiologen volgden de gebeurtenis met veel interesse, want hoe de spelers zich in de game gedroegen is een weerspiegeling hoe mensen in een werkelijke situatie zouden handelen.
Door het gesprek aan te gaan, zien anderen in wat games wel zijn, wat er met games gedaan kan worden. En in plaats van dat elke keer te doen in een gesprek, is een website net even wat handiger. Zo kan een groter publiek bereikt worden, vrijblijvend. Morgen ga ik langs de Kamer van Koophandel om het als bedrijf te registreren. Ik ga er niet vanuit dat ik tonnen met deze website zal gaan verdienen. Nog niet althans, want voorlopig maak ik alleen maar kosten. Daar ben ik bereid toe, want ik geloof in dit project en idee.

Echter, alleen gaat dat niet zo makkelijk. Ik moet naast Video Game Filosofie werken en heb ook nog een sociaal leven. Heb jij ook interesse in games, vanuit een filosofische, levensbeschouwelijke, sociale, culturele, ludologische, narratieve of op-wat-voor-manier-dan-ook invalshoek? Help Video Game Filosofie met je woorden. Misschien een interessante recensie? Of een betoog over de ontwikkelingen in de video game industrie? Of een persoolijk verhaal. Kan je je zegje doen en gelezen worden. Of ben je meer van (web)design en de technische kant? Ook dan kan ik zeker je hulp gebruiken.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.