Doorgaan naar hoofdcontent

Video game cultuur

Is het ondenkbaar dat er ooit een video game museum komt? Het klinkt misschien als een fantasierijk toekomstbeeld, maar waarom niet? Anno 2016 zijn er musea toegewijd aan literatuur, muziek en film. Een aantal musea wereldwijd hebben (semi-)permanente video game tentoonstellingen. Wat zou er moeten gebeuren dat het de gewoonste zaak van de wereld is om naar een video game museum te gaan?

Ik zou zeggen dat een groot deel van de verantwoordelijkheid bij de gamers zélf ligt. Als ik op een borrel nieuwe mensen ontmoet, leg ik met trots uit waarom ik zo gek ben op games. Ik merk dat anderen dat verrassend vinden, want de doorsnee gamer is niet mondig. We gaan mee met de publieke opinie, dat games niet meer dan vermaak zijn. Maar werd er niet zo ooit gedacht over film?

Als jij zou zeggen dat je graag films kijkt, denk ik niet aan Transformers of The Expendables. Nee, als iemand zegt van films te houden, dan denk je aan de betere film: de filmhuisfilm, Stanley Kubrick en David Lynch. Als ik zeg van games te houden, dan denkt iemand niet aan The Last of Us, The Walking Dead: Season One of Papers, Please, maar aan Call of Duty, FIFA of World of Warcraft. Games die de meeste aandacht krijgen, het grootste (marketing)budget hebben of het meest controversieël zijn.

Toch weten we dat niet elke gamer zulke games speelt, en helemaal niet alléén maar die games. We kunnen games spelen, er kritisch over zijn én er over praten met niet-gamers. Als we dat doen, word het mogelijk om games niet enkel te zien als hersenloos vermaak, wat toch nog steeds het stereotype beeld is. Graag zou ik een video game museum zien, in een cultuur waar games de plek krijgen die ze verdienen.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Een nieuw spel

Door Jeroen


Soms zijn er momenten dat ik op zoek ben naar een nieuwe game om te spelen. De prijs van een nieuw spel is net te hoog om in de wilde weg een paar spellen te kopen en maar te kijken of er iets leuks tussen zit. Er zijn dan verschillende strategieën die ik toepas.