Doorgaan naar hoofdcontent

Video game controverse: een afdaling hoort bij vooruitgang

Ondanks alle controverse rondom video games, is het medium doorgaans bijzonder braaf. In een first-person shooter worden talloze vijanden neergemaaid, maar dat zijn de bad guys en niemand doet daar moeilijk over. In de eerste missie van Call of Duty: Modern Warfare 2, "No Russian", heb je de kans om onschuldige burgers dood te schieten op een vliegveld. Misselijkmakend vond men het. Toen er een trailer van Tomb Raider (2013) verscheen, werd er met veel afschuw gereageerd. Er werd geïnsinueerd dat de jonge Lara verkracht zou worden. In Grand Theft Auto V zit een vrij saaie martelscène waarbij je alleen de martelwerktuigen moet uitzoeken. Ook werd daar met veel verontwaardiging op gereageerd.

Ik zeg juist iets totaal anders: video games gaan niet ver genoeg. Natuurlijk is het doodschieten van onschuldige burgers, verkrachting en marteling afschuwelijk en mensonterend, maar we lezen daarover in boeken en kijken er naar in films. Maar als het op games aankomt, gaat dat te ver. Hoe komt dat? Omdat games als vermaak gezien worden zijn er maar weinig games die nadrukkelijk zware thema's aansnijden, en als dat gebeurt zijn dat indie games zoals This Little War of Mine of Papers, Please. Voor de grootste games moet alles makkelijk te consumeren zijn. Is het vanwege het interactieve aspect van games? Of dat er de vraag is of de speler een keuze heeft? In "No Russian" hoef je geen burgers dood te schieten. Sterker nog, na de controverse werd in een update de mogelijkheid toegevoegd om het hele level over te slaan. De hint op verkrachting was een filmpje, geen gameplay moment. En het martelen in  Grand Theft Auto V  gebeurt met het voorwerp dat je kiest, zonder zelf iets te doen.

In films krijgen we de kans om te leren over onze eigen menselijke natuur. Historische dramafilms laten slavernij, de Holocaust en andere duistere momenten in onze geschiedenis zien. Andere films gaan over pedofilie, racisme en homofobie. Allemaal zware thema's. Doordat deze in een film naar voren komen, worden ze bespreekbaar. Games zouden dat ook moeten doen.

Een aantal games gaan controverse niet uit de weg. BioShock, Fallout 3 of Hotline Miami leveren commentaar op geweld, het gedachteloos volgen van bevelen en de vraag van goed en kwaad. Doordat de speler dit voorgeschoteld krijgt middels de game kan er ook geleerd van worden. En als er een naar moment in een game zit, dan is dat een moment waarbij de speler iets leert over zichzelf. Stel dat Lara inderdaad verkracht zou worden - in hoeverre dat in beeld gebracht zou moeten worden is maar de vraag - wat zou dan de motivatie zijn om wraak te nemen, Lara te begeleiden in haar missie?

Als games serieus genomen willen worden, moeten we verder de diepte in. Zo groeien games en gamers.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.