Doorgaan naar hoofdcontent

Vans en Nintendo: geen multiplayer succes

Een paar maanden geleden kwam het nieuws dat Vans met een lijn van Nintendo spullen zou komen. Ik was enthousiast. Persoonlijk hou ik niet van kleding waar met grote letters de naam van het merk opstaat, of dat nou Nike, Superdry of Vans is. Vans heeft wat mij betreft wel kwalitatief goede producten, dus ik stond er voor open. Gisteren ben ik een Vans winkel binnengestapt om 's te kijken. En wat ik zag beviel me niet. Ik zal de producten kort bespreken, en vooral uitleggen waarom ik teleurgesteld ben.



Óf het ligt er te dik bovenop, óf het is niet duidelijk waar de print van is. Linksboven is Mario, er staat nog een vuurbloem, een Goomba en een paddestoel op. Veel te druk en gekleurd. Rechtsboven is Donkey Kong. Waar komt de kleur paars vandaan? Tweede links is van The Legend of Zelda, de NES klassieker. Miniscule karakters, wel een donkerblauwe achtergrond. Tweede rechts is Duck Hunt; veel te druk. Derde links is van Alleyway, de Breakout kloon. Het is nooit een serie geworden en heeft geen blijvende impact gehad; Gekke keuze. Derde rechts is de knalroze Peach schoen. Weer, veel te druk! En ik zou me alleen maar zorgen om vlekken. Vierde links is niet slecht; een herkenbaar patroon, maar er niet te druk. Vierde rechts vind ik het leukst: een grote Mario met op de achtergrond andere personages - maar dat is alleen een kindermaat!

Dat zijn de schoenen. Maar wat ik helemaal niet begrijp, zijn de andere Nintendo producten van Vans. Vans heeft nog steeds het imago van een hip skatemerk. Vans' eigen slogan "Off the wall" betekent juist er tegenaan gaan, van je luie kont afkomen. Nintendo is een video game developer en uitgever. Skaten en gamen is allebei actief, toch? Waarom hebben ze dan gekozen voor...

Grote letters met GAME OVER! Game over, met een uitroepteken. Je wilt als gamer niet 'game over' zijn, maar blijven gamen. Het is verbazingwekkend dat bij niemand van Vans of bij Nintendo het lampje ging branden dat "game over" game over betekent. Spel voorbij, afgelopen. En niet in de positieve zin, maar juist negatief: mislukt, falen. De twee woorden als tekst zijn ook niet interessant of boeiend om te lezen. Op de The Legend of Zelda schoen staat "It's dangerous to go alone", uit de eerste game. Een mysterieuze en intrigerende tekst. Waarom niet "Thank you Mario! But our Princess is in another castle!" Of zelfs de woorden "high score" zijn meer opwekkend dan "GAME OVER!"

Een schoen met Mario, alleen in kindermaten. Veel kids kennen gelukkig nog steeds Mario, maar de Italiaanse loodgieter is niet het enige video game personage wat jonge gamers kennen. Een Alleyway schoen is alleen voor de allergrootste Nintendo fans interessant. Een gemiste kans van beide bedrijven; ik heb mijn twijfels of ze wel een doelgroep voor ogen hadden.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…