Doorgaan naar hoofdcontent

Thema's in video games

Wolfenstein 3D (1992) is een first-person shooter, dat is Doom (2016) ook. De eerste is in onze moderne ogen mateloos gedateerd. Het spel speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, waar je als B.J. Blazkowicz je door nazi's heen moet knallen. Doom is een game van nu; splinternieuwe graphics, nieuwste gameplay. En je bestuurt een naamloze Marinier die op Mars demonen moet doorzeven met kogels. Games worden geclassificeerd op hun gameplay-element. First-person shooter, action role-playing, puzzle. Dit is de normale manier om video games in te delen en op die manier te begrijpen. Ergens is dat heel gek, want al blijkt uit de vergelijking tussen twee games in hetzelfde genre, ze kunnen totaal verschillen van verhaal en setting.

Als een game een verhaal heeft, word dat meestal aan de gamer duidelijk gemaakt. Middels een openingfilmpje, cutscenes of een in-game journal. Far Cry 4 begint gelijk te vertellen dat het hoofdpersonage Ajay teruggaat naar zijn ouderlijk land, om zijn moeder's as te verspreiden. Het fictieve land Kyrat wordt bestuurd door een dictator, en jij bent toevallig de zoon van de oprichter van de rebellenbeweging. Maak je geen zorgen, dit zijn geen spoilers: dit gebeurt allemaal in de eerst vijf minuten.

Het bespeuren van een thema - waar het eigenlijk allemaal omdraait - kan interessant zijn; sommige games doen geen enkele moeite om een thema in zich te dragen, andere games lijken juist weer DIT GAAT OVER SPIJT EN VERZOENING! te roepen. Als een game nadrukkelijk een thema behandeld, valt daar weinig over te discussiëren. Hoe je erover denkt, dat is een andere vraag natuurlijk.

Thema's zijn wat goede games zo goed maken. BioShock, The Last of Us, Half-Life 2: door de game zit een rode draad. Het interessante daaraan is juist dat we eigenlijk niet doorhebben dát er een overkoepelend thema inzit. Terwijl die beslissing van de makers er voor heeft gezorgd dat het een coherent geheel is.

Gek toch dat we games indelen op genre, terwijl op thema veel zinniger zou zijn.

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…