Doorgaan naar hoofdcontent

Sunday Service #5

Op zondag is er Sunday Service op Video Game Filosofie. Een korte boodschap, bedoeld als moment van bezinning.

Ik speel games op PlayStation consoles, op dit moment de PS4. Dat wilt niet zeggen dat ik altijd dat zal blijven doen, want concurrentie is goed. Dat zorgt ervoor dat console makers zich scherp houden en uiteindelijke heeft de consument daar profijt van. Vroeger was ik verslingerd aan Nintendo. Mijn eerste ervaring was met de Nintendo Entertainment System (NES); toen ik waarschijnlijk een jaar of vijf, zes was. Ik speelde op de SNES en later op de Nintendo 64. Later kreeg ik ook de PlayStation - daar had je games zoals Tomb Raider en Resident Evil 2. Als opgroeiende puber wilde ik meer volwassen games.

Met zakgeld te sparen en door wat bijverdienen met een bijbaantje had ik genoeg geld om een PlayStation 2 te kopen. Later heb ik pas een GameCube aangeschaft. De originele Xbox kon mij niet bekoren. De opvolger, de Xbox 360, leek mij interessant, maar dat was vooral gericht op Xbox Live en online gamen. Ik wachtte de PlayStation 3 af. De release was rampzalig. Van vreemde marketingcampagnes tot aan developers die openlijk het systeem afkraakte, Sony sloeg de plank volledig mis, en de Xbox 360 was een groot succes.

Maar Sony leerde van haar fouten. Tijdens het ontwerpen van de PlayStation 4 werden game makers gevraagd voor hun input; het moest vooral weer om de games gaan. Dat heeft geholpen, want met meer dan 40 miljoen verkochte exemplaren is het de koploper van deze console-generatie. En Microsoft? De Xbox One werd aangekondigd met de boodschap dat de Kinect er standaard bij zou horen. Dat werd al snel ingetrokken. Nu, bijna drie jaar later, is Xbox One wel goed bezig: backwards compatibility en interessante exclusives.

En Nintendo? Nintendo wist met de Wii meer dan 100 miljoen exemplaren te verkopen. De Wii U echter zit op nog geen 15 miljoen en de opvolger komt er al aan. Zal Nintendo leren van haar fouten?

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.