Doorgaan naar hoofdcontent

Religie en video games: zelfde engine?

Ik ben vandaag begonnen in Ian Bogost's How to Talk about Videogames. Het eerste hoofdstuk gaat over Flappy Bird en heeft als subtitel "Why playing stupid games staves off existential despair". Ik was geïntrigeerd, zou Bogost hier de raakvlakken van religie en video games benoemen? Helaas; het hoofdstuk ging over hoe sommige ontzettend stomme games ons toch zo kunnen boeien, en dat heeft te maken met de betekenis die we er zelf aangeven. Ik geef hem geen ongelijk. Waar Bogost (in dit eerste hoofdstuk althans) overheen kijkt, is hoe de basisstructuur van religie en spel gelijk zijn. 

Eerst een korte uitleg: in het Nederlands hebben we zowel geluk als pech dat we de woorden 'religie', 'godsdienst' en 'levensbeschouwing' hebben. Geluk, omdat we verschillende woorden hebben voor bepaald opvattingen en ideeën. In het Nederlands kan je zeggen dat je niet de christelijke godsdienst aanhoudt, maar wel een christelijke levensbeschouwing. Een godsdienst is een instituut, met duidelijk gekaderde regels; natuurreligie is een breedomvattend begrip. We hebben ook de pech, omdat deze verschillende begrippen door elkaar heen gebruikt worden, zeker door mensen die anti-godsdienst zijn. Transcendentie en het geloof in hogere macht wordt dan direct als religieus gezien. Misschien is 'betekenisgeving' een beter woord: we geven betekenis aan het leven; dat kan ook zonder woorden als 'heilig', 'profeet' of 'zonde'.

Terug naar spel. Een spel moet voldoen aan een aantal regels; onder meer onzekere uitkomst, een afgebakende tijd en plaats, deelnemers. Het belangrijkste echter is dat een spel alleen als spel verstaan worden als de betekenis van spel er aan te pas komt. Dit klinkt ingewikkeld, ik weet het. Stel je maar 's voor dat je nog nooit van schaken hebt gehoord. Als je het bord zou zien, met de spelstukken, weet je niet wat het is of waar het voordoet. Pas met de uitleg weet je wat het is. Wat voor zet welk stuk kan nemen, strategie, winnen: dán is het een spel door de betekenis die jij als speler op het spel legt.

Nu gaat de bal weer naar religie. Om ergens in te geloven (en nogmaals, dat hoeft dus niet per definitie 'God', het lot, karma te zijn) is het aan jou om die betekenis eraan te geven. Dit doet niks af aan de waarheidsvraag, en dat is zo zeker niet de bedoeling hier. Ware liefde, bijvoorbeeld. Dat is een abstract fenomeen. Als iemand in ware liefde zegt te geloven, heeft diegene aan dat begrip zijn of haar betekenis gegeven.

Dit is kort door de bocht natuurlijk, maar het idee dat je bereid bent om een spel te spelen heeft duidelijke overeenkomsten met de psychische stap om ergens in te willen geloven. Geloof je me nog?

Populaire posts van deze blog

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…