Doorgaan naar hoofdcontent

Prey for the Gods: beter goed gejat dan slecht bedacht?

Afgelopen week kwam IndieGames met een nieuwsartikel over de game Prey for the Gods. Momenteel in productie, de ontwikkelaar No Matter Studios heeft een Kickstarter opgezet om meer geld binnen te krijgen. Met nog 24 dagen te gaan, staat de teller op 177,000 van de 300,00. Wat is Prey for the Gods? Deze trailer laat veel zien van het concept.


Herkenbaar?

Een third-person action-adventure met een player-character bewapend met een zwaard en boog, vechtend tegen enorme monsters die verslagen kunnen worden door ze te beklimmen en hun zwakke plek te vinden... De studio doet geen enkele moeite om het te verbergen: dit is Shadow of the Colossus. Sterker nog, zelfs in de beschrijving is het alsof ze de gameplay sectie van het Wikipedia artikel over Shadow of the Colossus gelezen hebben... 
The combat in Prey for the Gods is fast-paced, brutal, and up to you. Each of the giants you encounter will be unique. To be victorious, you need to discover and exploit their weaknesses then climb on and defeat them. Do you take the giants head-on and dodge their massive attacks, striking when the time is right? Or hide from their gaze and sneak up on them? Pick up a sword, find a bow and arrow, fly through the air with a grapple hook, or use your bare hands.
In Shadow of the Colossus moet je als speler 16 gigantisch grote stenen reuzen vernietigen, door hun zwakke plek te vinden. Elke kolos is uniek. Je moet ze weten te vinden, in grotten, verstopt in een ruïne en op een eiland. Ze zwemmen, rennen en vliegen. Net als in Prey for the Gods.

Inspiratie, of gebrek aan motivatie?

Sommige games maken gebruik van een bepaald gameplay-element wat vervolgens door andere game makers gebruikt word. Daar is niks mis mee; Wolfenstein 3D zette het genre first-person shooter neer; de 'over-the-shoulder' camera van Resident Evil 4 zit in Dead Space en in Batman: Arkham Asylum. De indie game Titan Souls heeft ook enkel 'eindbazen', net zoals Shadow of the Colussus, maar dat is een 2.5D game, met graphics die doen denken aan The Legend of Zelda: A Link to the Past. Eén mechanisme in andere toon en stijl.

Qua gameplay is Shadow of the Colossus uniek (of was, als Prey for the Gods het licht ziet); de wereld is werkelijk enorm groot en er is niks te doen, behalve de stenen reuzen neerhalen. Met veel moeite haal je ze neer; het voelt als een prestatie.

Het verhaal van Shadow of the Colossus is tragisch en mysterieus. Het player-character Wander reist alleen af naar een verboden en desolaat gebied om zijn liefde weer tot leven te wekken. Op de Kickstarter pagina van Prey for the Gods staat: "you play a lone hero sent to the edge of a dying world to discover the mystery behind a never-ending winter". Ze hebben een dor en droog landschap ingeruild voor een winters tafereel; enkel het doel van de twee personages is anders.

Mind over matter, No Matter Studios

Shadow of the Colossus was in 2006 uitgekomen; kritisch goed ontvangen, commercieël niet zo. Uiteindelijk vond de game wel zijn publiek en is het een cultklassieker geworden. En daarom des raarder: zoals is gebleken uit de Ghostbusters controverse: blijf van culthits af!

Waarom dan dat deze studio - klaarblijkelijk getalenteerde jongens, als je kijkt naar design en setting - alles wat Shadow of the Colossus maakt heeft gekopieërd? De ontwikkelaar had moeten weten dat 'beter goed gejat, dan slecht bedacht' niet opgaat voor games. Stiekem hoop ik dat de Kickstarter niet lukt, en dat No Matter Studios besluit hun talenten te gebruiken voor iets origineels. En nu maar hopen dat ze niet Okami, Rez of Limbo gaan kopiëren.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…