Doorgaan naar hoofdcontent

No laughing matter: humor in video games

Er zijn grappige boeken, humoristische acteurs, comedy series met zeven, acht, negen seizoenen. Humor zit ook in games, maar op verschillende manieren; er is dan ook niet zoiets als een "grappige game". Ik zal kort bespreken hoe humor niet en wel kan in games.

Eat Lead: The Return of Matt Hazard is één van de slechtste games die ik ooit heb mogen ervaren. Met de stem van Will Arnett (Arrested Development, The Lego Movie) leek het interessant. Het is een parodie op games, en dat werkte totaal niet. Een parodiefilm werkt wel omdat jij als kijker weet hebt van waar de draak mee gestoken word. Zoiets als Airplane! of Scary Movie maakt andere films belachelijk.

Natuurlijk kom je een persiflage op Mario tegen. Afbeelding van psxextreme.com
Een game is een spel, en één van de voorwaarden is dat de speler de uitdaging aan wilt gaan. Wat als de game tegen jou zegt dat wat je doet stom is? Dat is de houding van Eat Lead: het laat zich negatief uit over video games, maar laat vervolgens jou precies doen wat net is bekritiseerd. Daarmee word ook de speler belachelijk gemaakt. Dan is de lol er al snel van af.

De Japanse Metal Gear serie is absurd; het is één grote samenklontering van spionnen, dubbelagenten, geavanceerde technologie, bovennatuurlijke verschijningen, Koude Oorlog-angsten en jaren '80 actiefilm referenties. Metal Gear Solid 3: Snake Eater speelt zich af in de jaren '60, dertig jaar vóór de eerste twee delen. Het personage Revolver Ocelot komt ook in de eerste twee games voor. Op een punt ligt hij bewusteloos voor je - je kan Revolver Ocelot doodschieten, maar dan komt er het 'game over' beeld, maar er staat niet 'game over', maar 'time paradox'. De game laat de speler dat doen; net zo goed kon Revolver Ocelot niet gewond raken bijvoorbeeld. De ontwikkelaar heeft daarover nagedacht en zegt op deze manier tegen de speler met een knipoog "je weet toch dat Revolver Ocelot niet dood kan?" Aan de andere kant is Metal Gear soms ontzettend puberaal. Het terugkerende personage Johnny heeft meerdere keren last van zijn stoelgang, met scheetgeluiden en al. Of zijn de grappen niet goed getimed; in Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots zit in een moment waar het personage Otacon refereert aan de eerste game, daarmee de fourth wall* brekend. Dat haalt jou als speler enkel weg uit het verhaal, omdat het zegt "hey, dit is een game, net zoals die andere games!"

Het kan ook anders. Net zoals goede drama films en thriller ook een grappig moment mogen hebben - immers, in tijden van verdriet en angst kunnen we nog steeds lachen - zo zijn er ook goede games die wel goed geschreven zijn met het idee van een klein grapje. Ik denk aan The Last of Us. De volwassen Joel en de puberale Ellie trekken samen door een vernietigd Amerika. In de game vind Elli een moppenboek. Tijdens rustigere momenten in de game vertelt ze een mop. Het zijn flauwe grapjes, Joel zucht of zegt zonder te lachen "Yeah, I get it". Het werkt juist zo goed, omdat het niet geforceerd is en omdat het een 'echt' moment is tussen twee personages. De beste?

“People are making apocalypse jokes like there's no tomorrow.”

Ik ga de grap niet uitleggen - een grap uitleggen is als een dier ontleden: om te begrijpen hoe het werkt moet je het doden. Maar dit is vooral sterk omdat The Last of Us een post-apocalyptische game is, met de beschaving nagenoeg weggevaagd. 

Humor is wel degelijk te vinden in games. Maar het blijft lastig. Sommige games doen teveel hun best, of ze zijn juist te kinderachtig. Een mooi moment van humor is subtiel en niet teveel aanwezig. Humor hoeft namelijk ook niet betekenen dat je bulderend van het lachen van de bank rolt; een grinnik is al voldoende. Maak vooral geen grap van de game, anders maak je de gamer alleen maar belachelijk.

* de 'fourth wall' is de "muur" tussen het medium - boek, film, game - en de kijker. Als het medium bijvoorbeeld de lezer aan te spreken of commentaar te leveren op wat er zojuist is gebeurd word de "fourth wall" doorbroken en is er sprake van een metacommentaar, commentaar op het eigen werk. Dit kan gebruikt worden als een vorm van humor, denk aan Monty Python

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…