Doorgaan naar hoofdcontent

Inherent of onbedoeld racisme in fantasy games

Op veel vlakken zijn games een modern medium. Betreft gelijkheid en diversiteit loopt het mateloos achter. Zijn games uitsluitend bedoeld voor blanken? Hopelijk zeg je verontwaardigd 'nee'. Eerder had ik het over de moeilijkheid van diverisiteit in games. Video game designer Neil Druckmann zei in een interview dat hij erachter kwam dat hij een blinde vlek had. Bij het creeëren van zijn personages dacht hij voornamelijk aan blanke, christelijke jongemannen. Druckmann is zich bewust geworden van zijn blinde vlek, maar hij lijkt hier een uitzondering te zijn. Andere video game studio's doen minder hard hun best. Fantasy games hebben daar een groot probleem.

Games lenen van cultuur, zo ook mythologie, sprookjes en andere fantasieverhalen. Video games die zich afspelen in een fantasy wereld zijn doorgaans gebaseerd op de Europese geschiedenis en omgeving, zelfs de meeste Japanse role-playing games. Tauriq Moosa schreef in Juni 2015 een stuk over The Witcher III: Wild Hunt. Dat de game gebaseerd is op Slavische mythologie zou de reden zijn waarom er enkel blanke personages inzitten. Waarom de makers geen reden kunnen bedenken om in een fantasy game andere huidskleuren te gebruiken is een gebrek aan fantasie. The Witcher III: Wild Hunt is wel een lineaire game., waarbij het hoofdpersonage en het verhaal vast staat.

I used to be an adventurer like you...

Misschien de grootste fantasy role-playing serie is The Elder Scrolls. De games zijn open world, waarin de speler zelf quests kan volgen, of de main quest compleet naast zich neer kan leggen. Aan het begin van de game moet er een personage gecreeërd worden. Er zijn tien speelbare rassen in de laatste game, The Elder Scrolls V: Skyrim

  • Er zijn drie rassen van elven: Altmer, de "High Elves"; Bosmer, boselven; Dunmer, de "Dark Elves"
  • Orsimer zijn orks, Argonians zijn hagedis-achtige mensen
  • Khajit, kat-achtige mensen met Arabisch-klinkende namen. De Khajit komen uit de regio Elsweyr: in het noorden woestijn, in het zuiden oerwoud. De standaard groet "a peaceful greeting to you" lijkt verdacht veel op de Arabische groet "assalam al-waleikum", vrede zij met u. In de game worden ze gezien als wantrouwig, ze zouden voornamelijk dieven en sluipmoordenaars zijn.
  • Vier rassen zijn nadrukkelijk mens. Imperials, een blank ras, met Rome en haar cultuur als inspiratie; Nords, gemodelleerd naar een Scandinavisch ideaal: blond haar, blauwe ogen; Bretons, een licht getint ras met Franse namen; Redguards, met een donkere huid
Er word geen recht gedaan aan de vertegenwoordiging van mensen in al hun verschijningen. Van die vier menselijke rassen is er één niet-blank. Er is geen ras gebaseerd op een Aziatsch uiterlijk. De inspiratie voor de Khajit roept vragen op. Eén donker ras tegenover drie blanke en zelfs tegenover drie rassen van elven. Ik heb makkelijk praten, ik ben een jonge, blanke man. Als ik mijzelf zo goed mogelijk wil namaken dan is dat geen probleem. Moet mijn Marokkaanse collega als kat door de game heengaan? Of dan toch maar een elf?

Het is denk ik (en hoop ik) onbedoelde discriminatie en racisme van de ontwikkelaars. Waar Druckmann zich bewust van werd van zijn blinde vlek, zo is het tijd voor andere studio's om te proberen meer diversiteit in hun games te vertegenwoordigen. Misschien moet ik een economisch standpunt innemen om studio's en uitgevers te overtuigen. Je wilt toch als ontwikkelaar een zo groot mogelijk publiek hebben, zoveel mogelijk klanten? In landen als Japan, Zuid-Korea en China worden heel veel games gespeeld. Landen als Brazilië en Nigeria zijn economisch in opkomst. Wil je daar ook games verkopen? Zorg dan dat iedereen zich vertegenwoordigd voelt in games. We zijn nou eenmaal niet allemaal opgegroeid met Europese mythologie. In een fantasy game met magie, draken en krankzinnige halfgoden kan best een personage met een Indiaas uiterlijk rondlopen. Of is dat ondenkbaar?

Dank aan Chaim van der Maat voor de inspiratie van dit stuk.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Gamen met aandacht in 2019

Januari is voorbij; ik heb één twaalfde van 2018 gehad en geen games gespeeld. Ik ben vanochtend teruggekomen van vakantie; met twee weken in Maleisië en Brunei heb ik gamen allesbehalve gemist.
Lopend door de jungle van Borneo heb ik veel tijd gehad om na te denken. Ik heb al een goed voornemen voor 2019: games uitspelen.

De beste game? Of de meest recente, goede game?

Wat is volgens jou de beste game ooit?* Heb je inspiratie nodig? Op Metacritic staat een mooi overzicht van de best beoordeelde games. Valt je iets op? Mij wel. Ten eerste: er zijn er een hoop dubbel genoteerd. Grand Theft Auto V staat er - hoe typerend - vijf keer in. Releases op PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One en PC worden apart bijgehouden. Ten tweede: van deze top 100 zijn er elf de jaren '90, geen uit de jaren '80; 89 games zijn tussen 2000 en nu uitgebracht. Ten derde: in de top vijf staan er drie uit respectievelijk 1998, 1999 en 2000.
Als we kijken naar het lijstje beste films van IMDb zien we daar een totaal verschillend plaatje: films uit de jaren '50 tot nu. Het tegenargument is dat games nog niet zo lang bestaan, maar Pong is uit 1972, de eerste video game console Magnavox Odyssey uit 1975, Space Invaders uit 1978 en Asteroids uit 1979. En uit de jaren '80 hebben we klassiekers als Pac-Man, Donkey Kong of The Legend of Zelda. Toch worden d…