Doorgaan naar hoofdcontent

Inherent of onbedoeld racisme in fantasy games

Op veel vlakken zijn games een modern medium. Betreft gelijkheid en diversiteit loopt het mateloos achter. Zijn games uitsluitend bedoeld voor blanken? Hopelijk zeg je verontwaardigd 'nee'. Eerder had ik het over de moeilijkheid van diverisiteit in games. Video game designer Neil Druckmann zei in een interview dat hij erachter kwam dat hij een blinde vlek had. Bij het creeëren van zijn personages dacht hij voornamelijk aan blanke, christelijke jongemannen. Druckmann is zich bewust geworden van zijn blinde vlek, maar hij lijkt hier een uitzondering te zijn. Andere video game studio's doen minder hard hun best. Fantasy games hebben daar een groot probleem.

Games lenen van cultuur, zo ook mythologie, sprookjes en andere fantasieverhalen. Video games die zich afspelen in een fantasy wereld zijn doorgaans gebaseerd op de Europese geschiedenis en omgeving, zelfs de meeste Japanse role-playing games. Tauriq Moosa schreef in Juni 2015 een stuk over The Witcher III: Wild Hunt. Dat de game gebaseerd is op Slavische mythologie zou de reden zijn waarom er enkel blanke personages inzitten. Waarom de makers geen reden kunnen bedenken om in een fantasy game andere huidskleuren te gebruiken is een gebrek aan fantasie. The Witcher III: Wild Hunt is wel een lineaire game., waarbij het hoofdpersonage en het verhaal vast staat.

I used to be an adventurer like you...

Misschien de grootste fantasy role-playing serie is The Elder Scrolls. De games zijn open world, waarin de speler zelf quests kan volgen, of de main quest compleet naast zich neer kan leggen. Aan het begin van de game moet er een personage gecreeërd worden. Er zijn tien speelbare rassen in de laatste game, The Elder Scrolls V: Skyrim

  • Er zijn drie rassen van elven: Altmer, de "High Elves"; Bosmer, boselven; Dunmer, de "Dark Elves"
  • Orsimer zijn orks, Argonians zijn hagedis-achtige mensen
  • Khajit, kat-achtige mensen met Arabisch-klinkende namen. De Khajit komen uit de regio Elsweyr: in het noorden woestijn, in het zuiden oerwoud. De standaard groet "a peaceful greeting to you" lijkt verdacht veel op de Arabische groet "assalam al-waleikum", vrede zij met u. In de game worden ze gezien als wantrouwig, ze zouden voornamelijk dieven en sluipmoordenaars zijn.
  • Vier rassen zijn nadrukkelijk mens. Imperials, een blank ras, met Rome en haar cultuur als inspiratie; Nords, gemodelleerd naar een Scandinavisch ideaal: blond haar, blauwe ogen; Bretons, een licht getint ras met Franse namen; Redguards, met een donkere huid
Er word geen recht gedaan aan de vertegenwoordiging van mensen in al hun verschijningen. Van die vier menselijke rassen is er één niet-blank. Er is geen ras gebaseerd op een Aziatsch uiterlijk. De inspiratie voor de Khajit roept vragen op. Eén donker ras tegenover drie blanke en zelfs tegenover drie rassen van elven. Ik heb makkelijk praten, ik ben een jonge, blanke man. Als ik mijzelf zo goed mogelijk wil namaken dan is dat geen probleem. Moet mijn Marokkaanse collega als kat door de game heengaan? Of dan toch maar een elf?

Het is denk ik (en hoop ik) onbedoelde discriminatie en racisme van de ontwikkelaars. Waar Druckmann zich bewust van werd van zijn blinde vlek, zo is het tijd voor andere studio's om te proberen meer diversiteit in hun games te vertegenwoordigen. Misschien moet ik een economisch standpunt innemen om studio's en uitgevers te overtuigen. Je wilt toch als ontwikkelaar een zo groot mogelijk publiek hebben, zoveel mogelijk klanten? In landen als Japan, Zuid-Korea en China worden heel veel games gespeeld. Landen als Brazilië en Nigeria zijn economisch in opkomst. Wil je daar ook games verkopen? Zorg dan dat iedereen zich vertegenwoordigd voelt in games. We zijn nou eenmaal niet allemaal opgegroeid met Europese mythologie. In een fantasy game met magie, draken en krankzinnige halfgoden kan best een personage met een Indiaas uiterlijk rondlopen. Of is dat ondenkbaar?

Dank aan Chaim van der Maat voor de inspiratie van dit stuk.

Populaire posts van deze blog

Narratologie en ludologie

Gisteren had ik het over ludologie: de studie en leer van spellen, als menselijke activiteit. Nauw verbonden met ludologie is narratologie. Narratologie is de studie en leer van verhalen en verhalen vertellen. Dit kan op verschillende manieren onderzocht worden: bijvoorbeeld antropologisch, psychologisch of historisch. Door te kijken naar de narratieve structuur en hoe gamers dat opvatten, kunnen we meer leren over hoe games functioneren als "texts", dat wil zeggen, communicerende objecten. In het onderzoeksveld van games werd een tijd terug een discussie gevoerd of games op een narratologische manier benaderd kunnen worden. 
"To claim that there is no difference between games and narratives is to ignore essential qualities of both categories. And yet, as this study tries to show, the difference is not clear-cut, and there is significant overlap between the two." - Espen Aarseth, ludology.org
Jesper Juul, een toonaangevend onderzoeker, zei echter: Games and stories…

Een goed voornemen

Een flinke tijd terug had ik jaarlijks een uitdaging als goed voornemen. Zo heb ik een jaar het nieuws niet gevolgd, een jaar geen kaas en een ander jaar geen vlees gegeten. Ik heb ook geprobeerd een jaar geen alcohol te drinken, dat heb ik vier en een halve maand volgehouden.
Voor 2018 heb ik een nieuwe uitdaging: een jaar niet gamen. Het nieuwe jaar is nog ongeveer anderhalf uur ver weg. Of dichtbij, het is hoe je er naar kijkt. Met de drukte van de kerstvakantie heb ik weinig kunnen gamen de laatste tijd, ik heb een uurtje geleden nog een potje The Binding of Isaac gespeeld. Ik ging een flink aantal keer dood, niks nieuws.
Waarom doe ik deze uitdagingen? Het is om mezelf iets te leren en iets óver mezelf te leren. Een jaar geen kaas was bijvoorbeeld stukken moeilijker dan een jaar geen vlees. Met een jaar geen vlees heb ik vis leren eten. Ik hoop dan ook aankomend jaar weer iets te leren. Het is een persoonlijke uitdaging, als ik op 2 januari nou eenmaal naar de controller moet gr…

Super Mario Land

Zoals je gisteren hebt kunnen lezen, als "goed voornemen" ga ik dit jaar niet gamen. De eerste negen en een half uur van 2018 zijn voorbij en ik heb niet gegamed, tot zover is het een succes. Ik ga dit jaar proberen om ook weer te schrijven voor Video Game Filosofie en deze persoonlijke uitdaging is daar mooi het moment voor. Dit is mijn eerste stuk over een belangrijk moment in mijn geschiedenis van gamen.